Πάρε με στ’ όνειρο –ταξίδι σου, Οδυσσέα,
 επτά ζωές –επτά ψυχές στην ίδια πλώρη
 να με μαγεύει σύγκορμο η Σειρήνα κόρη,
 ο έρωτας –νόστος το φιλί να ‘χει παρέα…

 Ποιας Κίρκης μάγια με τραβούν στην αμαρτία;
 Άνθρωπος είμαι από χώμα κι από πνέμα
 κι αν ρίξω άγκυρα στης ηδονής το βλέμμα
 θα ναυαγήσω απ’ των χαδιών την τρικυμία…

 Κυκλώπειο μάτι, μην κοιτάς τον δόλιο, ωιμένα,
 να βολοδέρνω στης σαγήνης το φεγγάρι,
 τυφλό μυαλό μου απορείς και λες μακάρι,
 η μοίρα –μάνα μου ας με βάφτιζε: Κανένα!

 Μια στα ρηχά και μια στα ύφαλα δεμένο,
 με σκάει της Χάρυβδης το φύσημα στην άκρια
 και μ’ ένα τράνταγμα της Σκύλλας στάζω δάκρυα,
 που με ξυπνούν μες σ’ έναν κόσμο ονειρεμένο!

 Ποιας λήθης έλξη με απειλεί και με υπνωτίζει;
 Σχεδία και σχέδια, βορά των Λωτοφάγων,
 τι κι αν αλώσετε τη σάρκα, δώρα μάγων,
 γοργόδρομα φτερά ‘χει ο νους και ξεπορτίζει…

 Ποια περιπλάνηση δεν θέλει ν’ απαγκιάσει;
 Του γυρισμού μου θυμιατό οι προσευχές μου,
 ο Άργος –πιστός να μου απαλύνει τις πληγές μου,
 ώ, πλέει στους κόλπους μου ευτυχία, μ’ όλη την πλάση!

 Κι όταν θα φτάσω σ’ ένα επίνειο του Άδη,
 επτάσοφος θα τυλιχθώ στ’ άπνοο στημόνι
 κι ως να υφανθούν επτά ψυχών χαρές και πόνοι,
 πέλαγος κλώθεται η ζωή, ωριό μαγνάδι!

 Γ΄ ΒΡΑΒΕΙΟ 1^ου ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΠΟΙΗΣΗΣ
UNESCO ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ – ΙΘΑΚΗΣ 2013

_

γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας