Αγαπημένη μου,
ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί σου στέλνω αυτήν την επιστολή, αφού σ’ έχω εδώ απέναντί μου, χωμένη στο κρεβάτι μας. Κοιμάσαι σκεπασμένη από το δικό μου χέρι. Είχες κρυώσει πολύ, τα αδύνατα χέρια σου ήταν παγωμένα. Τα χείλη σου είχαν μπλαβίσει. Δεν αντιστάθηκες στη ζεστασιά του πουπουλένιου παπλώματος. Είσαι ακίνητη και απολαμβάνεις τον ύπνο σου. Τα μαλλιά σου, με νέο χρώμα, κατακόκκινο σκεπάζουν το πρόσωπό σου. Δεν τολμώ να σου πω πόσο πολύ μου αρέσουν, γιατί θα τ’ αλλάξεις την επόμενη. Σου αρέσει να κοιμάσαι αργά, σχεδόν ξημερώματα. Όλα στη ζωή σου τα κάνεις αργά, με χρονοκαθυστέρηση. Νομίζεις ότι η ζωή είναι αιώνια. Δεν υπάρχει τέλος. Μόνο την αρχή υπολογίζεις. Η τελευταία τρέλα είναι η απόφασή σου να γίνεις ηθοποιός. Χωρίς να το πολυσκεφτείς αποφάσισες ότι είσαι γεννημένη θεατρίνα. Πριν από αυτό ήσουν ποιήτρια και ακόμα πιο παλιά ζωγράφος.
“Δεν χρειάζονται τις σπουδές τα πραγματικά ταλέντα, χτυπάνε χορδές μέσα τους”, μου είπες σε αναφορά μου για μαθήματα υποκριτικής, σκοτεινιάζοντας το βλέμμα σου. Κι έτσι έδωσες και σε μένα μια καινούργια αρχή. Να μπορώ ν’ απολαμβάνω τις υποκριτικές σου ικανότητες, να σκηνοθετώ τις ερμηνείες σου. Μόνο που εσύ είχες άλλη γνώμη για το πώς πρέπει να προσεγγίζεις τους ρόλους σου και αρνήθηκες τη δική μου βοήθεια. Με μαλώνεις για τη στασιμότητά μου στις ιδέες μου, όλα αυτά τα χρόνια.
“Και τα μυαλά πρέπει ν’ αλλάζουν τον αέρα τους, μη τ’ αφήνεις και λιμνάζουν”, μου είπες και μ’ άφησες να κρατήσω μόνο το ρόλο του θεατή. Τη μεγαλύτερη απόλαυση που έχω. Μου αρκεί να σε βλέπω, να ακολουθεί το βλέμμα μου κάθε κίνησή σου. Όταν κινείσαι, κάνοντας περίεργες κινήσεις με τα χέρια σου, προσπαθώντας να δώσεις έμφαση στα λόγια σου μοιάζεις με αδέξια ζογκλέρ. Όταν προσπαθείς να είσαι σε εγρήγορση, χτυπάς στα έπιπλα γύρω σου. Μικρές μελανιές στολίζουν τα πόδια σου. Δεν σου πάει αγάπη μου το γρήγορο. Για σένα είναι κατάλληλο το νωχελικό, το αέρινο. Μου κάνει εντύπωση πως γελούν οι φίλοι σου με την αργή κίνησή σου, κοροιδεύοντάς σε. Δεν βλέπουν αυτό που βλέπω εγώ.
Ούτε την ομορφιά σου βλέπουν. Κάθε φορά που σου λέω πόσο όμορφη είσαι, μου απαντάς ότι έτσι σε βλέπω μόνο εγώ. Χαίρομαι. Θέλω τα μάτια μου να γίνουν ο μαγικός σου καθρέφτης. Να καθρεφτίζεσαι κάθε φορά που δεν νιώθεις όμορφη και ν’ αλλάζεις διάθεση. Και ύστερα να προσπαθείς να γοητεύσεις τους ανθρώπους γύρω σου. Και να είμαι εγώ υπεύθυνος γι’ αυτήν τη λάμψη.
Γύρισες και ξεσκεπάστηκες πάλι. Φάνηκε το στήθος σου. Έγειρε κι αυτό μαζί με το πλευρό σου. Έχει χάσει τη σφριγηλότητα της πρώτης νιότης, αλλά μου αρέσει ακόμα περισσότερο. Μου θυμίζει ότι τα χρόνια περνούν και είμαστε ακόμα μαζί, ότι ίσως είμαι κι εγώ υπεύθυνος αυτής της φθοράς. Αγαπήθηκε πολύ, όπως όλο το κορμί σου. Έγινε η παγίδα του μυαλού μου. Ποτέ δεν μου άρεσε η τελειότητα. Με δυσκόλευε στο πως έπρεπε να της φερθώ. Η φθορά φέρνει οικειότητα, ζεστασιά, έχει ιστορία. Σε όλα τα πράγματα. Κάθε τι καινούργιο, άφθαρτο δεν ξέρω πως να του φερθώ. Φοβάμαι μην του κάνω ζημιά, μην το καταστρέψω, κι έτσι δε μου δίνει χαρά. Έχω καινούργια παπούτσια, ρούχα, αλλά συνεχίζω να φοράω τα παλιά μου.
Σηκώθηκα από το γραφείο και σε ξανασκέπασα. Η ανάσα σου ήρεμη, ίσα που την άκουσα. Μύρισα τη ζεστασιά του κορμιού σου. Έχεις κρατήσει την παιδική μυρωδιά σου. Λίγοι το καταφέρνουν, κι είσαι μία από αυτούς. Άνοιξες τα μάτια σου. Με θολό βλέμμα με ρώτησες τί ώρα είναι. “Νωρίς, πολύ νωρίς, κλείσε τα μάτια σου”, σού απάντησα και ξαναβυθίστηκες στον ύπνο σου. Κάθισα ξανά στο γραφείο και συνεχίζω να αποτυπώνω τις σκέψεις μου. Το να σου γράφω σημαίνει για μένα διάρκεια. Το σήμερα θέλω να είναι ίδιο με το αύριο. Σ’ αγαπώ και η αγάπη σου με κάνει καλύτερο. Σ’ ένα κόσμο ανδρικό, όπως η ίδια αναφέρεις συνέχεια, σου παραδίδω το θρόνο μου. Κάθε φορά που θα το διαβάζεις, θέλω να έχεις την αίσθηση αυτής της στιγμής. Έτσι δημιουργείται το αιώνιο, το αθάνατο. Κι αυτήν την αίσθηση θέλω να έχεις. Μόλις το κρατήσεις στα χέρια σου και το διαβάσεις, γίνεται δικό σου. Εσύ, αν θέλεις, το κάνεις αιώνιο, αθάνατο. Εγώ θα είμαι εδώ περιμένοντας την εξέλιξη που εσύ θα του δώσεις… Σαν τους ρόλους σου…

Υ.Γ. Σε παρακαλώ πολύ, μην αλλάξεις το χρώμα των μαλλιών σου.

γράφει η Στέλλα Λυμούρη