“Ζητείται εργαζόμενη που μιλάει τουρκικά. Ικανοποιητική αμοιβή. Η εμπειρία δεν είναι απαραίτητη. Προτιμούνται οι μη καπνιστές.”

Η τουρκάλα φοιτήτρια Πελίν αποκρίνεται σε αυτήν την ασαφή αγγελία, που γίνεται η αφορμή να συναντηθεί με την ηλικιωμένη κα Ροζέλα. Αποδεικνύεται ότι η θέση εργασίας αφορά συντροφιά για συζητήσεις στην τουρκική γλώσσα και αυτό γιατί οι αναμνήσεις της κας Ροζέλας, ζώντας τα πιο αντιφατικά σε συναισθήματα για εκείνην χρόνια στην Ισταμπούλ, είναι «βυθισμένες στα τουρκικά».

Διστακτική στην αρχή η νεαρή Πελίν εντέλει αποδέχεται τη θέση και ξεκινά ένα παιχνίδι εναλλασσόμενων αφηγήσεων των ζωών τους σαν ένα παιχνίδι τένις- το αγαπημένο άθλημα της κας Ροζέλας- με ιδιαίτερους κανόνες: «Τότε θα πρέπει και σεις να μιλήσετε λίγο, εάν θέλετε να συνεχίσω» – «Κι αν αρνηθώ;» – «Θα στερηθούμε και οι δύο τις αφηγήσεις μας».

Μια ιδιαίτερη σχέση αναπτύσσεται ανάμεσα τους καθώς ξετυλίγουν τις ιστορίες τους. «Μοιραζόμαστε τα βάσανά μας» θα πει η κα Ροζέλα. Κουβαλά ένα σκληρό παρελθόν με διώξεις στη χιτλερική Γερμανία, απιστίες και οικογενειακές διενέξεις. Η Πελίν από την άλλη ζει ένα δύσκολο παρόν με νεανικές αναζητήσεις, έρωτες και αδιέξοδα. Η διήγηση της κας Ροζέλας φαντάζει στη νεαρή Πελίν σαν ασπρόμαυρη ταινία. Η κα Ροζέλα φαίνεται να αποζητά να αναβιώσει μέσω της Πελίν συναισθήματα και πόθους της. Η συζήτηση είναι για εκείνη κάθαρση: «Η συζήτηση κάνει καλό δεσποινίς μου… Οι λέξεις διαλύουν την εσωτερική μας σιωπή».

Ο βραβευμένος Τούρκος συγγραφέας Τούνα Κιρέμιτζι καταφέρνει με λιτό και αριστοτεχνικό ταυτόχρονα τρόπο να δημιουργήσει στον αναγνώστη εμπειρίες από δύο διαφορετικές ζωές. Με ρυθμό, που κρατά το ενδιαφέρον, παντρεύει λογοτεχνικά δυό γενιές, δυο εποχές με τα ίδια όμως ζητούμενα, με τα ίδια όνειρα. Ο συγγραφέας Κυριάκος Μαργαρίτης γράφει: «Εξαιρετικό… συνειδητοποιούμε ότι η μοναξιά, ο έρωτας, η ανάγκη για όμορφα ειπωμένες ιστορίες και βέβαια οι πόθοι των ανθρώπων, εκφρασμένοι μέσα από τις προσευχές τους, δεν αλλάζουν ποτέ».

_

γράφει η Βίκη Κοσμοπούλου