-Μέχρι εδώ. Θα φύγω!
-Μείνε!
-Πες μου μια αλήθεια…
-Σ’ αγαπώ!
-Μία αλήθεια…
-Σ’ αγαπώ πολύ!

Τα μάτια της, όση ώρα μιλούσαν, είχαν μείνει ακίνητα, κολλημένα στο θολό από τις άγρυπνες σταγόνες της βροχής τζάμι, που έπεφταν πάνω του απαλά και ταυτόχρονα με πονηριά τού ξεγλιστρούσαν. Σαν έρωτας αυτή η πρώτη χειμωνιάτικη βροχή. Ξαφνικός και απρόσμενος. Πάντα της άρεσε να τη χαζεύει. Έκρυβε, πίστευε, μια γλυκιά και ευγενική μελαγχολία, αρμονική σχεδόν. Σαν την αλίμενη μελαγχολία που, απρόσκλητη, χρόνια τώρα είχε ανενόχλητα φωλιάσει μέσα της.
Της μιλούσε και δεν είχε γυρίσει λεπτό να τον κοιτάξει. Άκουγε μονάχα τη φωνή του που τρεμόπαιζε και τις λέξεις που αρθρώνονταν βαριά και ασθμαίνοντας. Άπλωσε το χέρι της και πήρε το μακρύ μαύρο παλτό της να τυλίξει την ψιλόλιγνη φιγούρα της. Δώρο δικό του για τα γενέθλιά της τον περασμένο μήνα. Το αγαπούσε πολύ. Τον αγαπούσε πολύ. Μα… Μα η ζωή είναι φτιαγμένη μόνο από αντιθέσεις. Και αυτό τουλάχιστον το ήξερε καλά.
Ένας δυνατός ήχος τάραξε τη δροσερή ηρεμία της προχωρημένης νύχτας, καθώς έκλεινε πίσω της τη βαριά ξύλινη πόρτα. Τούτη τη νύχτα που αδιάφορα κυνηγά τη σκιά της, σκέψεις ανείπωτες, αφίλητες, τη σπρώχνουν αποφασιστικά να δραπετεύσει. Να το σκάσει από το χρόνο, από το εδώ, από το τώρα. Να ξεφύγει από εκείνο το «σχεδόν» και το «παρ’ ολίγον» που πεισματικά την ακολουθούν σε όλη της τη ζωή. Χωρίς να χρωστά εξηγήσεις, χωρίς να της χρωστούν κουβέντες. Τα βήματά της βιαστικά, σκίζουν την ερήμωση της παγερής νύχτας και οι σταγόνες στο μέτωπό της μουσκεύουν, αδιάφορα και αλύπητα, λησμονημένα όνειρα, στιγμές μισές, γδέρνουν λέξεις χιλιοειπωμένες. Και ταυτόχρονα ανείπωτες.
Όχι, δεν θα κάνει πίσω. Θα προχωρήσει. Θα παλέψει. Θα διεκδικήσει. Τώρα κάθε βήμα πλησιάζει δειλά σε πιο ευρύχωρα όνειρα. Από αυτά τα μεγάλα που τη χωρούν. Ο αέρας φαλτσάρει. Από τη μια άγριος, από την άλλη μοιάζει με κάθαρση, με γλυκιά πνοή και ρόδινο χάδι. Όχι, δεν θα κάνει πίσω. Θα προχωρήσει. Θα ξεφύγει. Από την αγάπη ή από αυτό που μέχρι τώρα έμοιαζε με αγάπη. Θα του λείψει. Αν του λείψει. Θα φωνάξει το όνομά της. Αν το φωνάξει. Δεν θα τον ακούσει. Ποτέ ξανά. Γιατί η μέρα θα ξημερώσει. Θα την κρατήσει από το χέρι και μαζί θα το πάρουν από την αρχή.