Κλείνω τα μάτια,
να ταξιδέψω με τους υπέροχους ήχους της Φύσης
νοσταλγώντας να ακούσω την λυπημένη φωνή του γκιώνη
την μονότονη ηχώ, του τριζονιού.

Μα το μόνο που ακούω καθαρά,
είναι τα ατέλειωτα γαυγίσματα σκυλιών που αλυχτάνε.
Που προσπαθούν μάταια να καλύψουν
τις γοερές κραυγές της ανθρώπινης δυστυχίας.
Την θλιβερή σιωπή της ανθρώπινης μιζέριας.

Οι όμορφοι νοσταλγικοί ήχοι της φύσης, έχουν σχεδόν χαθεί
Έχουν αντικατασταθεί εδώ και καιρό
από γρυλίσματα αδέσποτων, από απεγνωσμένα ουρλιαχτά
σπιτικών σκύλων που είναι αναγκασμένοι,
να διαβιούν εγκλωβισμένοι μέσα σε λίγα τετραγωνικά.
Για να κρατάνε συντροφιά, στα κάθε λογής αφεντικά τους…
Σε αυτά που προσπαθούν να καλύψουν
την μοναξιά τους, την ανασφάλειά τους
κι επιθυμούν να τα κάνουν με «το έτσι θέλω», συνεταίρους,
στην δυστυχία τους, στα όποια προβλήματα τους,
στερώντας τους εντελώς εγωιστικά, την αληθινή ελευθερία.

Τι αμαρτίες πληρώνουν κι αυτά τα καημένα;
Στέκονται θλιμμένα, ώρες ατέλειωτες εκεί, στις βεράντες σπιτιών
σκυθρωπά, με μάτια μελαγχολικά
ή περιορισμένα σε σιδερόφραχτες αυλές, με τοίχους πανύψηλους.
Απομονωμένα, χωρίς την αληθινή συντροφιά των ομοίων τους
όπως τα ίδια διακαώς επιθυμούν, μακριά από την ομορφιά
της μητέρας Φύσης, που ήταν προορισμένα ελεύθερα να ζουν.
Επειδή πολύ απλά,
έτσι είναι γραμμένο στο DNA των κυττάρων τους.

Μα εμείς, τα θέλουμε με το ζόρι κατοικίδια.
Στειρώνοντάς τα και στην ουσία «ευνουχίζοντάς τα»,
αποκόπτοντάς τα, από την αληθινή τους φύση.
Όλοι εμείς οι «ζωόφιλοι» οι των πάντων τιμητές ,
που έχουμε σαν υπέρτατη ηδονή το κρέας.

Ουαί υμίν, φαρισαίοι υποκριτές…

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος