Ημερολόγιο χωρίς λέξεις

Το σώμα μου, ημερολόγιο χωρίς λέξεις.

Γρατζουνιές, σημάδια και σιωπές το διατρέχουν· μια τρανταχτή εξωτερίκευση όλων όσων έζησα, η οικοδόμηση του «εγώ» μου πάνω σε αλάτι, ήλιο και πείσμα.

Τα πόδια μου, γεμάτα ουλές από καλοκαιρινά σκαρφαλώματα σε βράχους γαλάζιων παραλιών, σημαδεμένα εκεί που τελειώνει η παντόφλα, από τα μονοπάτια που διέσχισα με δίψα για ζωή. Ξυπόλυτα απογευματινά ποδόσφαιρα σε μια Ισπανία· μελανιές που έγιναν γέλια και ιστορίες κάτω από έναν πορτοκαλί ουρανό.

Τα γόνατά μου, σημαδεμένα από πτώσεις σε πέτρες και δρόμους· εκεί που η γη με υποδέχτηκε σκληρά κι ένιωσα πως είμαι μόνη. Κι όμως, κάθε σημάδι τους με έμαθε πώς να ξανασηκώνομαι απ’ την αρχή, πιο σταθερή, πιο αληθινή﮲ να περπατάω πάλι, με τη ζωή να μοιάζει κάθε φορά και πιο δική μου.

Στο πρόσωπό μου, ζωγραφισμένες ράγες απ’ τον ήλιο που το χάιδεψε άπληστα. Μικρές φακίδες, σαν κουκούτσια καρπουζιού σκορπισμένα στο δέρμα· τόσες δα πιτσιλιές μνήμης να μαρτυρούν τις πιο γλυκές στιγμές. Κι ανάμεσα, βλέμματα που γλίστρησαν πάνω του χωρίς προειδοποίηση· άλλα το χάιδεψαν σαν δροσερό αεράκι στο σούρουπο, κι άλλα το τρύπησαν σαν μεσημεριανός ήλιος, κοφτερός και αδάμαστος.

Τα χέρια μου, σιωπηλοί αφηγητές. Χαϊδεύουν απαλά και καθησυχάζουν· μαρτυρούν όσα το στόμα δεν τολμά να ψιθυρίσει. Έμαθαν να φτιάχνουν από το τίποτα, να πλάθουν εικόνες και να γράφουν λέξεις. Να στηρίζουν σώματα και να παγώνουν τον χρόνο μέσα σε μια αγκαλιά.

Και τα μαλλιά μου, κατσαρά, γραμμές που μπλέκονται σαν μονοπάτια σε χάρτη. Άλλοτε τα άφησα ελεύθερα, να χορεύουν σε κάθε θύελλα, κι άλλοτε τα έδεσα σφιχτά, να κρατήσουν μέσα τους όσα δεν ήθελα να φύγουν. Και κάθε τους μπούκλα, μια υπόσχεση ότι τίποτα δεν μένει ακίνητο· κι όλα μπορούν να ανθίσουν ξανά.

Το σώμα μου, ημερολόγιο χωρίς λέξεις.

Ό,τι ένιωσα, το έγραψε πάνω μου σιωπηλά, σαν να γνώριζε πως κάποτε θα θέλω να το διαβάσω ξανά.

Κι αν κάποτε ξεχάσω, αν πάψω να αναγνωρίζω, θα με γυρίσουν πίσω τα σημάδια του να μου θυμίσουν πως

εδώ είμαι,

ζω τρανταχτά,

όχι για να φαίνομαι,

μα για να υπάρχω.