Άννα Σωτρίνη
Κέδρος
ISBN: 978-960-04-4759-0

Η Άννα Σωτρίνη είναι ένας μάχιμος άνθρωπος των γραμμάτων με βιβλία παιδικά και πεζά και ποιητικές δημοσιεύσεις. Έτσι η πρώτη της προσωπική ποιητική συλλογή, «ταξιδευτές σε δύο ευθείες» (κέδρος, 2016) δεν ξαφνιάζει ούτε με το αποκρυσταλλωμένη ύφος ούτε με το στοχαστικό της εύρος.

Στίχοι θρυμματισμένοι που δομούνται σε μία μικροπερίοδη εκφραστική (παγανισμός, η στιγμή στην αιωνιότητα, παγίδες, ξέφωτο) με συχνές τέλειες διαμορφώνουν ένα ύφος “απότομο” που εντείνει το συναισθηματικό βάρος. Την ίδια στιγμή συμβάλλει στον έλεγχο του στιχουργικό ρυθμού και της συναισθηματικής έντασης, χάρη στις συχνές παύσεις (ιμαμπαρι, οι θεραπείες της Frida, καλοκαίρι).

Οι επαναλήψεις (η αμαρτία της απουσίας, παγίδες, ιμαμπάρι, Παρθενόπη, άνοιξη στον χειμώνα, memorial 2015) μέσα στα στιχουργικά σπαράγματα συμβάλλουν όχι μόνο στη ρυθμική και προσδίδουν έμφαση ενισχύοντας το συναισθηματικό βάρος των επιλεγμένων όρων.

Αυτό που ξεχωρίζει περισσότερο όμως είναι η “φιλοσοφική” προσέγγιση. Μα το ενδιαφέρον της στοχαστικής διερεύνησης της ζωής λανθάνει στη θεατρικότητα της έκφρασής της που συγκροτείται στη συχνή χρήση του β’ ενικού (Βαβέλ, λάθε βιώσας, αντίδωρο, άνοιξη στον χειμώνα, santa, για εμένα, αναπνέοντας, μήνυμα σε μπουκάλι) και του πρωτοπρόσωπου μονολογικού υποκριτή (η αμαρτία της απουσίας, το φθινόπωρο του θαμώνος, ονειρεύομαι τη χώρα μου, άνοιξη στο χειμώνα, καλοκαίρι, αεί ή του εκλιπόντος άλφα). Τη σκηνική διάσταση της ποιητικής της ενισχύουν και οι ρητορικές ερωτήσεις (απώλειες ενός άυλου πολέμου, αναπνέοντας, η στιγμή στην αιωνιότητα, αεί ή του εκλιπόντος άλφα). Και η θεατρικότητα τούτη ενταγμένη σε ένα μείγμα μεταφορικού λόγου και αφηγηματικής γραφής ξαφνιάζει με τον συναισθηματικό της βάθος.

Η ίδια η εικαστική της Σωτρίνη οικοδομείται ακριβώς πάνω στον με τον μετωνυμικό της λόγο (οι θεραπείες της Frida, η στιγμή στην αιωνιότητα, καλοκαίρι, αεί ή του εκλιπόντος άλφα, Παρθενόπη, ονειρεύομαι τη χώρα μου, ανυπεράσπιστος αυτόχειρ). Ένα αίσθημα ασφυξίας πνίγει το ποιητικό “εγώ” που μόνο του παρασέρνεται και παλεύει κόντρα στο ρεύμα της μοναξιάς. Και τούτη η ασφυξία αισθητοποιείται με χρωματικές αντιθέσεις (αντίδωρο, santa, το φθινόπωρο του θαμώνος, για εμένα, παγανισμός) μέσα στη σκουρόχρωμη διάθεση και με λυρικές ανάσες (για εμένα, παγίδες, η αμαρτία της απουσίας).

Το λιγοστό φως στο σκοτάδι (Παρθενόπη, ονειρεύομαι τη χώρα μου, ταξιδευτές σε δύο ευθείες, παγίδες) και η λάμψη (λάθε βιώσας) αφήνει μία ελπίδα, όταν το οξυγόνο (αναπνέοντας, παγίδες) χάνεται από τις μεταλλάξεις των ανθρώπων τα αποτυπώματα της παρουσίας τους (ξέφωτο, η στιγμή στην αιωνιότητα) με τον τυφλό προσανατολισμό τους (Βαβέλ, η στιγμή στην αιωνιότητα, memorial 2015).

Η Σωτρίνη δε λησμονεί ότι η ποίηση πρέπει και να τέρπει. Άλλωστε, δεν είναι λίγες οι συνθέσεις που αναφέρονται στην ποίηση και τους ποιητές (ξέφωτο παγίδες, οι θεραπείες της Frida, Παρθενόπη, ιμαμπάρι). Να ταξιδεύει τον ακροατή/αναγνώστη στον ωκεανό των συναισθημάτων και των αισθήσεων μεταφέροντας σε ένα μπουκάλι αδειανό τις αγωνίες της δημιουργού. Και τούτα η στιχουργική της τα επιτυγχάνει σαγηνεύοντας το κοινό με τη σύμμειξη της “κοφτής” έκφρασης με τον αλληγορικό λόγο και την ιδιαίτερη εικαστική της.

Κράτα το

Κράτα το