Κι αν τώρα θέλω τόσο να σ’ αγγίξω

Πάντα θα μ’ εμποδίζει

Μία αστείρευτη δειλία

Κι αν κάποιο βλέμμα σου τρυπάει την καρδιά μου

Θα κάνω πως ποτέ δεν το δα

Γιατί έκρυβε μέσα του την καταστροφή

Κι όταν τυχαία μ αγγίζεις

Νιώθω τα επίγεια ξαφνικά να ξεθωριάζουν

Κι αφήνω πίσω αυτό το ρημαγμένο σώμα

Γιατί μέσα του κρύβει μία ψυχή

Που κρατιέται με νύχια και με δόντια

Να μην σε πλημμυρίσει με συναισθήματα

Αναρωτιέμαι γιατί πάντα τα πνίγω

Γιατί κλείνω τις πόρτες του κόσμου μου

Και δεν αφήνω παρά μικρές χαραμάδες

Ίσως να υπερτιμώ την αξία του εαυτού μου

Κάθε που νομίζω, πως νιώθω τόσα πολλά

Όσα κανένας δεν θα καταφέρει να νιώσει

Κι έτσι αγνοώ την αγάπη που με τριγυρίζει

Την υποβιβάζω, σαν να ναι κάτι ποταπό και λίγο

Και ποιος να τ’ αντέξει αυτό;

Μα θέλω, αλήθεια , για σένα να κάνω την εξαίρεση

Να αρπάξω κάθε σταγόνα της αγάπης σου

Κι να εκτιμήσω ό,τι κι αν μου προσφέρεις

Γιατί έχω μάθει πια, πόσες μορφές παίρνουν τα αισθήματα

Πόση στοργή κρύβεται σε μία τόση δα πράξη

Όσο ασήμαντη κι αν μοιάζει στην αρχή

Προσπάθησε, λοιπόν, να μην με κρίνεις

Παλεύω κάθε μέρα κόντρα σε μένα

Και δεν θα βγαίνω πάντα νικητής

Έχει ανοίξει πια η καρδιά μου

Κι είσαι μέσα της

Κάνε μονάχα λίγο υπομονή, έως ότου σε συνηθίσω

Έως ότου συνηθίσω να είμαι ευάλωτη

Και δεν φοβάμαι μήπως πληγωθώ

Τότε να ξέρεις πως η θέση σου θα είναι μόνιμη

Και τότε σε παρακαλώ, μην σκεφτείς στιγμή να φύγεις

Μείνε μαζί μου ως το τέλος

Ως εκεί που τελειώνουν όσα νιώθω για σένα

Ως το άπειρο

_

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου