Η Μαρίνα πήγαινε να συναντήσει τον Στέφανο. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά. Αν και ήταν μαζί εδώ και μερικούς μήνες, κάθε φορά που είχαν ραντεβού ένιωθε όπως την πρώτη φορά. Ήταν ερωτευμένη παράφορα μαζί του. Έφτασε στην λίμνη. Μόλις τον είδε, αυθόρμητα, ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της. Πλησίασε και πήγε να τον φιλήσει αλλά εκείνος δεν την άφησε. Κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

«Θέλω να σου πω κάτι. Πριν λίγο καιρό γνώρισα μια κοπέλα και είμαι ερωτευμένος μαζί της. Θέλω να χωρίσουμε» είπε με μια ανάσα εκείνος. Κεραυνός εν αιθρία. Η Μαρίνα έχασε τη γη κάτω από τα πόδια της. Προσπάθησε να του αλλάξει γνώμη. Εκείνος ήταν ανένδοτος. Κι έτσι σηκώθηκαν κι έφυγαν σε αντίθετες κατευθύνσεις. Η Δήμητρα πίεσε τον εαυτό της να μην γυρίσει να κοιτάξει πίσω. Ο Στέφανος γύρισε και την είδε να απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από εκείνον.

Μετά από μερικούς μήνες, η Μαρίνα δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από τη μητέρα του Στέφανου η οποία της ζήτησε να συναντηθούν. Βρέθηκαν το ίδιο απόγευμα σε μια καφετέρια. Η μητέρα του Στέφανου της έδωσε ένα γράμμα. Ο φάκελος έγραφε «Για την Μαρίνα μου». Αναγνώρισε το γραφικό χαρακτήρα του Στέφανου.Τον άνοιξε με τρεμάμενα χέρια. «Πριν από κάποιο διάστημα, έμαθα κάτι που άλλαξε τη ζωή μου. Είχα καρκίνο. Τελευταίο στάδιο. Ελπίδες σωτηρίας ελάχιστες έως καθόλου. Όταν μου το είπαν οι γιατροί, ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Αποφάσισα να σου πω ψέματα και να χωρίσουμε. Ήξερα ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να σε απομακρύνω. Δεν ήθελα να υποφέρεις κι εσύ μαζί μου. Δεν ήθελα να με θυμάσαι σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου. Άρρωστο. Ωχρό. Αδύναμο. Ήθελα να με κρατήσεις στη μνήμη σου γεμάτο ζωή. Ευτυχισμένο. Ήθελα να έχεις μόνο καλές αναμνήσεις από μένα. Συγγνώμη, που σου το έκρυψα, αγάπη μου. Συγγνώμη που σε άφησα να νομίζεις ότι ερωτεύτηκα κάποια άλλη. Ελπίζω να με μπορέσεις να με συγχωρέσεις, κάποια στιγμή». Δάκρυα άρχισαν να κυλάνε στο πρόσωπο της, σαν δυο ποτάμια. Το γράμμα έπεσε από τα χέρια της.

_

γράφει η Παναγιώτα Μπαμπουρδά