Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Άδεια η κάμαρη
μ’ ένα τσιγάρο συντροφιά.
Το φως λιγοστό,
σκιά λειψή
που γέρνουν οι ώμοι της
σε μια κόλλα χαρτί.
Οι λέξεις λυγμοί,
σιωπές που καίνε αλύπητα.
Σωριασμένοι θυμοί,
κατάχαμα μια σκέψη
μάγισσας στιγμής
που τα ίχνη σου έχασε.
Οι αντοχές ανήμπορο ισοδύναμο
στοιχειό σ’ αδιέξοδο
που κομμάτιασε γη και ουρανό
σε μια απουσία απειλή
στα ματωμένα δάχτυλα της μοίρας.
_
γράφει η Ασημίνα Λεοντή
Ακολουθήστε μας
Real News https://youtu.be/dPDmeCKrFgYΚαθημερινή https://youtu.be/K0ri5qpD7XQ Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη...
Το βράδυ εκείνο του Δεκέμβρη του 1943 ο Ντίνος Δρίτσας ο τελωνειακός,δεν κοιμήθηκε...η Σουηδέζατου Ερυθρού σταυρού ήταν μεγάλο μούτρο,όμως έπρεπε να μάθει τι είχε μέσα το σεντούκι με ταγερμανικά γράμματα,που ξεφόρτωσε το πλοίο με το σιτάρι...Σηκώθηκε μεσάνυχτα και...
Λένε κάποιοι Από αυτούς Που μόνο όταν τους βλέπουν Οδύρονται Από αυτούς που αισθάνονται Ότι αφηγούνται την αλήθεια Από αυτούς Που δυσφορούν για το σύμπαν Για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται Και απαιτούν Ποικιλοτρόπως Την καθολική αναγνώριση και δικαίωση Του άγχους...
Ακολουθήστε μας στο Google News
Διαβάστε κι αυτά
Λένε κάποιοι Από αυτούς Που μόνο όταν τους βλέπουν Οδύρονται Από αυτούς που αισθάνονται Ότι αφηγούνται την αλήθεια Από αυτούς Που δυσφορούν για το σύμπαν Για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται Και απαιτούν Ποικιλοτρόπως Την καθολική αναγνώριση και δικαίωση Του άγχους...
Νύχτες μοναξιάς απόψε αντικρίζωΤην όψη του θανάτου μου για σένα ζωγραφίζω,Έφυγες, πέρασες νωρίς, απόψε θα το μάθω,πως η αγάπη μου για σένα ήταν το πρώτο λάθος.Στων τοίχων τη σιωπή το όνομά σου γράφω,κι όσα δεν τόλμησα ποτέ, στο χώμα πια τα θάβω.Οι λέξεις μου ξεθύμαναν...
Πώς τα φέρνει ο καιρός. Εποχή φέρνεις καινούργια, θυμίζεις παλιά. Μ’ αρέσει να την αισθάνομαι που έρχεται, με χαϊδεύει απαλά. Γνώριμη η φυγή. Και πάλι ο χρόνος θα κυλήσει. Ζωή αίνιγμα, γαργαλάς αισθήματα, πράξεις φτάνουν σε κύματα. Εμείς ζαλισμένοι ζητάμε κάτι. Μη μας...
”σκιά λειψή που γέρνουν οι ώμοι της σε μια κόλλα χαρτί” υπέροχη η φανταστική σου είκόνα.
Πολύ ωραίο, μπραβο σου Μίνα.
“Οι λέξεις λυγμοί,
σιωπές που καίνε αλύπητα…’ και πρέπει να ακουμπήσουν σε ένα χαρτί για να βρουν παρηγοριά. Πολύ ωραίο Ασημίνα!
Καμια φορα ετσι ξεσπαμε ..παιρνοντας μολυβι και χαρτι….καμια φορα λυτρωνεσαι…ξεσπας..ευχαριστιες στο ν ποιητικο ορειβατικο συλλογο…νασαι κσλα.!!
Ευχαριστω Λενα…τωρα το ειδα…
Καλη σου συνεχεια..!!!
Ευχαριστω και την κ Ελενη Γκαμπουρα..για την επιμελεια!!
Και τοβιβλιο .net για την φιλοξενια των γραπτων μου..!!
Καλο σαββατοκυριακο!!!
Είναι λυτρωτικό το ξέσπασμα με το μολύβι να γράφει στο χαρτί. Εξαιρετικό ποίημα Ασημίνα!!!
ωραίο Ασημίνα…
Ευχαριστω Μαχη…τεραστιο το προβλημα μου…με τις ειδοποιησες..ας ειναι…ευχαριστω ολουςωτους φιλους!!!