Μοναχικό τον είπαν και ψέμα δεν είναι.

Μαγκούφης, λιγομίλητος, στρυφνός.

Που σαν του μιλήσεις δε σου απαντάει

σε κοιτάζει μονάχα και φεύγει σκυφτός.

Σίγουρα μέσα του ένα σαράκι τον τρώει.

Γυναίκας είναι; Χαμός παιδιού;

Τι ακριβώς, κανείς τους δεν ξέρει

εικασίες ακούς, φαντασίες του μυαλού.

Η κοψιά του ταιριάζει με αριστοκράτη,

στο βλέμμα του διακρίνεις την ηρεμία σοφού,

δίχως να πει ή να κάνει κάτι

αποπνέει προς όλους, το αίσθημα σεβασμού.

Σε χαρές και σε γλέντια, απόμακρος στέκει

σαν να συλλογάτε δικές του, αλλοτινές εποχές.

Δόξες μάταιες που έχουν περάσει

και τώρα βασανίζουν το νου μ’ ενοχές.

Τις νύχτες αντιλάλει στις ρεματιές η φωνή του,

μονολογώντας τρομάζει τα ξωτικά της ψυχής.

Εκλιπαρεί το φεγγάρι να χαθεί απ’ τη ζωή του,

να τον εύρει νεκρό το φως της αυγής.

Μοναχά κάθε χρόνο στις πέντε του Μάη

καλοντυμένος γυρίζει τις γειτονιές του χωριού.

Μοιάζει σαν κάτι αυτός να γιορτάζει

κι όλο κερνάει στο καφενείο του «τρελού».

Μα σήμερα που ξημέρωσε πέντε του Μάη

το κατώφλι δεν πέρασε του έρμου σπιτιού.

Κι όλο το χωριό αυτόν αποζητάει…

Τον μαγκούφη, τον στρυφνό, την ατραξιόν του χωριού.