Είναι ανθρωπίνως αδύνατο ν΄ αποδεχτείς έτσι εύκολα τη βεβαιότητα της επερχόμενης ανυπαρξίας, ώστε την μετατρέπεις αφενός σε πιθανότητά της, όπερ οικτρή αυταπάτη, αφετέρου σε συνείδησή της, όπερ μια εντελώς ανυπόφορη κατάσταση.

Γιατί, ποιος είναι αυτός, που έστω και μια φορά κατά τη διάρκεια της ζωής του δεν έκανε την σκέψη πως ίσως ν΄ αποτελέσει μια πρώτη  φωτεινή εξαίρεση σκαπουλαρίσματος θανάτου?

Ή ποιος είναι εκείνος, που επίσης ενόσω ζει δεν υποδύθηκε νοερά προς στιγμήν τον εγκατεστημένο στο σκοτάδι της γης, όπου όμως έχει απόλυτη συνείδηση του τι ακριβώς συμβαίνει, ασφυκτιά και λυσσομανάει?

Ουδείς πιστεύω.

Για να μην πω ότι ο μέσος όρος των παραπάνω δύο περιπτώσεων ξεπερνάει κατά πολύ τη μία φορά στην ιστορία του καθενός , αλλά η στατιστική δεν είναι την στιγμή αυτή το αντικείμενό μου. Άλλο είναι.

Υπάρχει ένα αδιαφιλονίκητο επιχείρημα απέναντι σε όλους όσους υποστηρίζουν πώς τίποτα δεν έχει νόημα σε τούτο τον κόσμο γιατί χάνεται στο κενό, στο χάος, στο άχρονο, στο άπειρο. Και μια αποστομωτική απάντηση σ΄ εκείνους που πρεσβεύουν πως ό,τι κάνεις πρέπει να εξαργυρώνεται στο παρόν, σε χρήμα μόνο. Η δημιουργία ήταν, είναι και θα είναι ένα αντίδοτο θανάτου γενικώς. Κάνεις ό,τι μπορείς όχι για να ξεχάσεις το θάνατο, ο θάνατος δεν ξεχνιέται τόσο απλά, μαζί του κοιμάσαι, μαζί του ξυπνάς, στην σκιά του βαδίζεις. Η παρουσία του βρίσκεται μέσω της απουσίας του παντού. Σε κάθε σκέψη, σε κάθε πράξη. Τον αποφεύγεις καθώς σκέφτεσαι και καθώς πράττεις. Σκέφτεσαι και πράττεις για να τον αποφύγεις. Κάθε στιγμή. Σε κάθε ανάσα. Κι όσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη σου να δημιουργήσεις διαχρονικά τόσο πιο πολύ φοβάσαι. Τόσο πιο πολύ ζητάς να μεγαλώσεις την απόσταση ανάμεσα σας. Δεν είναι εγωισμός, είναι η αξιοποίηση της μιας και μόνης ευκαιρίας σου. Γι΄ αυτό θέλεις να τεκνοποιήσεις, να μεγαλουργήσεις, να πετύχεις. Κι αν η αγάπη είναι ο μόνος και σίγουρος τρόπος για να το καταφέρεις, έχεις υποχρέωση σε μια ύστατη προσπάθεια νίκης σε μια τόσο σκληρή μονομαχία να την επιλέξεις. Να κάνεις ό,τι αγαπάς. Και την επόμενη φορά που θα σε ρωτήσουν με βλέμμα αμφισβητία, που ειρωνεύεται, «και τι απ΄ όλο αυτό κερδίζεις?», εσύ σκυμμένος επάνω σ΄ αυτό, που ολοκληρωτικά δίνεσαι, να σηκώσεις το κεφάλι και να πεις «αθανασία, φυσικά!».