Ένα ακόμα βιβλίο από το συγγραφικό δίδυμο Βασίλης Κουτσιαρής – Γιάννης Διακομανώλης, έρχεται να διηγηθεί στα παιδιά μια ιστορία μέσα από το χώρο του σχολείου. Μια ιστορία -δυστυχώς– γνωστή σε όλους μας. «Η γραμμή», με την εκπληκτική εικονογράφηση της Αιμιλίας Κονταίου που συμπληρώνει το κείμενο, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας και απευθύνεται σε παιδιά από 4-5 χρονών. Ιδανική ιστορία ειδικά για τα πρωτάκια μας!

Γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, που επιτρέπει στα παιδιά να ταυτιστούν ευκολότερα, ο Αλέξανδρος μας διηγείται την ημέρα που η δασκάλα τον έβαλε να κάτσει μαζί με τον Θοδωρή. «Κάθομαι στο πρώτο θρανίο. Μπροστά ακριβώς από την έδρα της κυρίας. Για κακή μου τύχη κάθομαι με τον Θοδωρή, που ήρθε φέτος στο σχολείο μας κι είναι ενοχλητικός κι ακατάστατος. Μα καλά, από όλα τα παιδιά της τάξης μου, με αυτόν μου έτυχε να καθίσω; Φυσικά, από την αρχή έβαλα τους κανόνες μου. Με το μολύβι μου τράβηξα στο θρανίο μια γραμμή. Μια χοντρή μαύρη γραμμή. Έτσι, κανείς δε θα μπορούσε να μπει στον χώρο του άλλου…»

Οι δύο συγγραφείς, γράφουν μια ιστορία που θα μπορούσε να συμβεί σε οποιοδήποτε σχολείο της Ελλάδας, κι αυτό την κάνει τόσο σημαντική. Μέσα από την πρωτοπρόσωπη αφήγηση ενός παιδιού, χωρίς κανένα διδακτισμό, καταλαβαίνουμε μαζί με τον Αλέξανδρο, πως ίσως τελικά η πρώτη εντύπωση να μην είναι κι η σωστή. Χρειάζεται να γνωρίσουμε καλύτερα τον άλλον και να του δώσουμε ευκαιρίες, για να βγάλουμε συμπεράσματα. Ο μικρός μας φίλος δεν προσπάθησε καν να γνωρίσει τον Θοδωρή, που έκανε προσπάθειες να τον προσεγγίσει! Ευτυχώς, γρήγορα καταλαβαίνει το λάθος του. Η ιστορία αυτή προωθεί πολύ και την ενσυναίσθηση, καθώς τα παιδιά μπαίνουν στη θέση του Θοδωρή και καταλαβαίνουν πως αισθάνεται, κάτι που δε θα έκαναν διαφορετικά, αν για παράδειγμα, καθόντουσαν στο ίδιο θρανίο με ένα παιδί που δεν ήθελαν.

Η εικονογράφηση, όπως κι η έκδοση, είναι πολύ προσεγμένη. Ειδικά η στιγμή που ο Αλέξανδρος από εκεί που ήταν ασπρόμαυρος ξαφνικά αποκτά χρώμα μόλις αποδέχεται τον Θοδωρή, είναι μια καλή αφορμή για να συζητήσουμε με τα παιδιά. Ίδια τεχνική χρησιμοποιήθηκε και στο βιβλίο «Το αόρατο αγόρι» κι είναι αυτό που δείχνει την καλή συνεργασία εικονογράφου και συγγραφέων.

–

Προτεινόμενες δραστηριότητες

Μετά από τη σχετική συζήτηση για το πως ένιωσε ο Θοδωρής και τι έκανε τον Αλέξανδρο να αλλάξει γνώμη γι’ αυτόν, μπορούμε να φτιάξουμε τη δική μας γραμμή! Όχι όμως μια γραμμή που μας χωρίζει, αλλά μια γραμμή που μας ενώνει. Συζητάμε για τις γραμμές που μας ενώνουν. Ποιες είναι αυτές; Με γραμμές μπορούμε να φτιάξουμε γεωμετρικά σχήματα! Βλέπουμε πίνακες ζωγραφικής με γεωμετρικά σχήματα  κι έπειτα απεικονίζουμε τη δικιά μας εκδοχή με οποιον τρόπο θέλουμε. Κολάζ, ζωγραφική, υφάσματα στο πάτωμα κ.τ.λ. Μπορούμε να σκεφτούμε την δική μας ιστορία για μια γραμμή που ενώνει; Καταγράφουμε τις ιδέες σε ιστόγραμμα και ζωγραφίζουμε τα επεισόδια της ιστορίας μας! Ένα παιχνίδι συνεργατικό το οποιο θα μας κάνει και να γελάσουμε πολύ, είναι το εξής: Ανάλογα με τα παιδιά που έχουμε μπορεί να παιχτεί και με δύο άτομα αλλά πιο ενδιαφέρον θα είναι με πολλά παιδιά, ίσως σε μια τάξη. Είμαστε όρθιοι σε μια γραμμή και κρατάμε το χέρι του διπλανού μας. Προσπαθούμε, όσο παίζει η μουσική, να κινηθούμε στο χώρο, να κάτσουμε κάτω, να σηκωθούμε ξανά, να χορέψουμε κτλ αλλά χωρίς να αφήσουμε τα χέρια μας! Είναι μια δραστηριότητα που μας δένει περισσότερο με τα παιδιά της τάξης μας, ακόμα και με τα πιο εσωστρεφή ή «περιθωριοποιημένα» και προλαμβάνει παρόμοιες περιπτώσεις. Σημαντικό είναι κι ένας ενήλικας να παίξει σε αυτό το παιχνίδι, να κάνει λάθη, να μπερδεύεται ίσως και να γελάει με αυτό, ώστε να προλάβουμε αντιδράσεις καποιων παιδιών ενάντια σε άλλα όπως «Χάλασες το παιχνίδι!», αν μπερδευτούν κι αφήσουν χέρια.