Η εποχή της θλίψης

Πονάς αλλά δεν κλαις.

Τα στήθια βαριά ανασηκώνονται, βαθύς ο αναστεναγμός.

 Τα δάκρυα δεν κατεβαίνουν, το κλάμα δεν ξεσπά.

Οι πίκρες, σπρώχνει η μια την άλλη,

τα σωθικά μου τρώνε κι ας φταίνε άλλοι.

Μηρυκάζω τον πόνο, να τον φτύσω θέλω,

μα εντός και εκτός μου ερείπια,

δύναμη που να βρω.

Και εκείνες οι μορφές,

χωρίς ντροπή και ενοχές

στις οθόνες παρελαύνουν η μια μετά την άλλη•

 Ανάμεσα τους το κενό και η φθορά μεγάλη.

Έργα τους, οι συμφορές του κόσμου,

μα σαν αθώες περιστερές,

όλες τες ζημιές στις πλάτες του φορτώνουν.

γράφει η Νατάσα Λουκά