Μια ζεστή Αυγουστιάτικη μέρα, καθώς ο ήλιος πυρπολούσε τον κόσμο βρέθηκα στο χωριό του παππού μου.

Ο πατέρας μου μας το είχε δηλώσει: «Δεν υπάρχουν λεφτά για διακοπές, ή στο χωριό ή στο καμίνι της πόλης!» Αυτό ήταν, ξεκινήσαμε πρωί-πρωί προς το τέλος του Αυγούστου για να γλυτώσουμε την ζέστη.

Το σαραβαλάκι μας έφτασε μέχρι την πόρτα του πατρικού σπιτιού του πατέρα μου αγκομαχώντας. Βγήκαμε και οι τρεις και αρχίσαμε να ξεφορτώνουμε τα πράγματα. Το σπίτι σιωπηλό μας υποδέχτηκε στην δροσερή αγκαλιά του.

Απίθωσα τα πράγματά μου στο δωμάτιο του παππού που μας άφησε χρόνους μόλις πέρυσι. Στο μισοσκόταδο σε μια γωνιά έστεκε η πολυθρόνα του.

Τον φαντάστηκα, με την ατίθασα γόνιμη φαντασία των δώδεκα μου χρόνων, ολοζώντανο στην πολυθρόνα, με το βιβλίο του στα χέρια να μου διαβάζει με την αδύναμη εκφραστική φωνή του.

Σάστισα, μα δεν πέθανε, σκέφτηκα, αυτός είναι ολοζώντανος ακούω και την φωνή του. Έκατσα στα πόδια της πολυθρόνας ν’ ακούσω.

«Εδώ είσαι;» Ο πατέρας μου μπήκε με φούρια στο δωμάτιο πηγαίνοντας στο παράθυρο. Το φως του ήλιου έλουσε το δωμάτιο.

Η πολυθρόνα τώρα ήταν άδεια, πουθενά ο παππούς.

«Την θέλω αυτήν την πολυθρόνα μπαμπά», είπα και τον κοίταξα στα μάτια.

_

γράφει ο Χρήστος Μάλαμας