Η καταστροφή

Η καταστροφή

eyes_man_black_b

Μάτια καστανά
Ποια οινοπνεύματα σε ταξιδεύουν κι απόψε;
Πάντοτε μακριά μου.
Ζηλεύω τη θάλασσα,
που αγγίζει το κορμί σου
Και τ’ αστέρια,
που ’χουν κλέψει το βλέμμα σου
Και ’κείνο το μυαλό σου
-το ρημαδιασμένο-
Πόσο το μισώ,
που δεν με σκέφτεται.

Κι ως την άκρη του κόσμου
με τα πόδια
Θα σε βρω και ’κει.
Μα δεν θα με περιμένεις.

Δεν το ’μαθες πια
Πως όπου κι αν βρίσκεσαι
Θα ’χεις πλάι σου μία σκιά
Δειλά δειλά να θαυμάζει τη μορφή σου;
Δεν τολμά να σ’ αγγίξει.

Γιατί είσαι η καταστροφή.
Η δική μου
Και του κόσμου όλου.

-

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Φοιτήτρια, ανερχόμενη οικονομολόγος και «πτυχιούχος» αναγνώστρια. Διαβάζει, γράφει και ξαναδιαβάζει. Υποστηρίζει ότι ο κόσμος των βιβλίων είναι πολύ πιο όμορφος από τον πραγματικό και συνήθως κατοικεί εκεί. Όσο ζει θα διαβάζει κι όταν πεθάνει θέλει να (ξανα)γίνει αστερόσκονη.

1 σχόλιο

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος