γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Από τη στιγμή που πήρα το βιβλίο στα χέρια μου, ένιωσα να με κατακλύζουν πολλά συναισθήματα. Ένα υπέροχο και αισθαντικό εξώφυλλο, ένα οπισθόφυλλο γεμάτο γρίφους και μια ιστορία την οποία ξεκίνησα να διαβάζω με αγωνία.

Κεντρικό και κομβικό πρόσωπο της ιστορίας, φυσικά η Κλειώ. Ένα ευαίσθητο και συναισθηματικό παιδί, το οποίο ζει με την οικογένειά του σε προσφυγική συνοικία. Η ζωή της δεν είναι στρωμένη με ρόδα, δεν μοιάζει με τις ανέμελες ζωές άλλων παιδιών. Θα μεγαλώσει δύσκολα πλάι στη λίμνη, θα πασχίζει για την τροφή της και οι μνήμες θα της κρατούν συντροφιά πολλές ώρες της ημέρας.

Η Κλειώ έχει στο πλάι της τη γιαγιά Αριστέα, τον δάσκαλο Νέστορα και τον γιο του Ορέστη. Τα παραπάνω πρόσωπα μαζί με την «πολιτεία των πτηνών», αποτελούν το στήριγμά της αλλά και την ελπίδα της.

Η πένα της συγγραφέως σκιαγραφεί τη ζωή της Κλειώς και η αυλαία ανοίγει με την είδηση για την αποστράγγιση της Κάρλας, με την αναφορά σε ένα χρυσό δαχτυλίδι με μαύρη πέτρα, με ένα ζευγάρι αγαπημένα κόκκινα πέδιλα, αλλά και με μια ξεχωριστή γνωριμία στις όχθες του Πηνειού.

Η κοινωνία στην οποία ζει η ηρωίδα μας, είναι μια ανδροκρατούμενη κοινωνία με φόβο και διάσπαρτα κλειστά στόματα. Ανάμεσά τους διαφεντεύει ένας αδίστακτος άνδρας με τρεις μπιστικούς, ένα κτήνος, γνωστό ως Κένταυρος. Καβαλάει το άλογό του και σκορπά τρόμο στο πέρασμά του. Κανείς δεν τα βάζει μαζί του. Όλοι σκύβουν το κεφάλι και δέχονται τις εξωφρενικές του απαιτήσεις.

Μέσα σε αυτό το κλίμα θα διαβάσουμε για το δικαίωμα της πρώτης νύχτας του αφέντη, για μια δυνατή φιλία ανάμεσα στη Σύρω και την Ελένη, για τη δράση της ομάδας «Μαρίνος Αντύπας», για μια μάνα τυφλωμένη από τη μητρική της αγάπη που όλα τα συγχωράει, αλλά και για μια αποθήκη ξέχειλη από το βιός αθώων ανθρώπων του μόχθου.    

…ο χρόνος πάντα πηγαίνει προς μια κατεύθυνση, μπροστά…  

Πολλά κυοφορεί η σημερινή μας ιστορία. Εξαφανίσεις, κρυφά μυστικά ατιμασμένων γυναικών, πονεμένες παιδικές και όχι μονάχα ψυχές, δάκρυα, απελπισία, έρωτες, ανιδιοτελή αγάπη και δυστυχώς πόνο πολλές φορές δυσβάστακτο.

Μια νύχτα με πυκνή ομίχλη θα γυρίσει τη σελίδα στη ζωή τόσο της Κλειώς όσο και των ανθρώπων γύρω της. Επέλεξα να μην αναφέρω πολλά ονόματα ηρώων. Θέλω να κρατήσω την ανωνυμία τους αναφέροντας λίγα από τα χαρακτηριστικά τους για να κεντρίσω περισσότερο το ενδιαφέρον σας, αν και πιστεύω ότι η σημερινή μας ιστορία δεν έχει ανάγκη τέτοιου είδους τερτίπια.

Η Κλειώ αποκτά ‘αδερφή’, οι κάτοικοι της περιοχής μοιράζονται στρέμματα γης, ένας έρωτας μοιάζει πλέον καταδικασμένος και ο ήταυρος ένας ακοίμητος φρουρός για μια νεαρή, βάζει τη δική του σφραγίδα στην ιστορία.

 …η ψυχή όταν υποφέρει, πληρώνει πάντα πρώτη τα λύτρα για την απελευθέρωσή της…

Τα ιστορικά γεγονότα, τα ήθη και τα έθιμα της περιοχής, τα παραδοσιακά τραγούδια πλέον περασμένα στη λήθη, έχουν περίοπτη θέση ανάμεσα στις λέξεις, ανάμεσα στα πονεμένα θύματα του διαβόλου που έχει όνομα, έχει πρόσωπο και περίσσιο θράσος.

Ο χρόνος κυλάει, οι κακοφορμισμένες και ανοιχτές πληγές φαίνεται να επουλώνονται, μα τα γεγονότα είναι φυλαγμένα στο πίσω μέρος της καρδιάς και ξαφνικά η αποστράγγιση της λίμνης τα τραβά από το παρελθόν και τα εναποθέτει στο παρόν.

Όλα τα πρόσωπα με κάποιον τρόπο συνδέονται μεταξύ τους. Όλοι είναι κομμάτια της ιστορίας μας. Όλοι κρατούν στα χέρια τους κομμάτια από ένα μεγάλο παζλ που όταν τοποθετηθούν στη σωστή τους θέση το αποτέλεσμα, κόβει την ανάσα…

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Έφης Καγξίδου, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…ο άνθρωπος έχει δυο δώρα από τον Θεό για να ξεχωρίζει από όλα τα δημιουργήματά Του: τη μνήμη και τη σκέψη…

Αγάπησα τη Κλειώ το δίχως άλλο. Έδωσα δίκιο στις καταβολές της και χάρηκα που βρέθηκαν αγκαλιές για να απαλύνει μέσα τους τον πόνο. Ξεχώρισα τον Ασημάκη ο οποίος διψούσε για αγάπη και στοργή και λάτρεψα τον Λέανδρο για τις δίκαιες απόψεις του, την ανιδιοτέλεια των πράξεων του αλλά και την αστείρευτη αγάπη του για τους πρωταγωνιστές της ιστορίας.

Το τέλος έφερε στα μάτια μου δάκρυα και συναισθήματα ανάμεικτα. Η χαρά και η μελαγχολία ήταν αυτά που κυριάρχησαν και πυροδότησαν δεύτερες σκέψεις στο μυαλό μου. Ναι, η Κλειώ πόνεσε στη ζωή της μα βρήκε μια αγκαλιά για να κουρνιάσει και να προσπαθήσει να κατευνάσει τους χτύπους της καρδιάς. Δεν είναι μόνη, είναι πλάι της άνθρωποι που την αγαπούν και ξέρουν τα μυστικά της.

Φίλοι αναγνώστες, αδράξτε την ευκαιρία και διαβάστε το βιβλίο κάνοντας έτσι ένα ταξίδι με πυξίδα την αγάπη, την αδικία αλλά και τη συμφιλίωση.  

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Το κρύο είναι τσουχτερό. Πλησιάζω στην καλύβα αθόρυβα. Η Κλειώ κουλουριασμένη πάνω στο κρεβατάκι της κλαίει με λυγμούς. Τα ρούχα της πεταμένα στο πάτωμα. Υπάρχει αίμα παντού. Βγαίνω έξω να πάρω αέρα. Τρέμω! Το στήθος μου πονάει. Δεν πίστευα ότι ο θυμός έχει τόσο κοφτερά νύχια. Θα τον σκοτώσω. Το ορκίζομαι. Θα πληρώσει για το κακό που έκανε στη Νεράιδά μου. Θα σας πούνε πως αυτό είναι αδύνατο. Μην τους πιστέψετε. Ψέματα λένε!

Έντεκα χρόνια μετά οι εφημερίδες περιγράφουν πανηγυρικά τα οφέλη ενός σημαντικού έργου. Ξεκινάει η αποστράγγιση της λίμνης Κάρλας. Τα νερά της λίμνης υποχωρούν βασανιστικά. Απειλούν να ξεσκεπάσουν θαμμένα μυστικά.

Επτά σκιές βγαίνουν στο φως και δηλώνουν αποφασισμένες να πληρώσουν το τίμημα. Είναι έτοιμες να τιμωρηθούν για την απόφασή τους να αψηφήσουν τους νόμους και να αποδώσουν τη δική τους δικαιοσύνη.

Γιατί κάποια μυστικά δεν θάβονται ποτέ. Ζουν. Αναπνέουν. Και κάποια στιγμή… ζητούν δικαίωση. Η ώρα της αλήθειας έφτασε και η ομίχλη είναι η μόνη που τη γνωρίζει!

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.

Η Έφη Καγξίδου ζει στη Θεσσαλονίκη. Το 2013 εξέδωσε την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Από τον εξώστη της ψυχής μου». Το έργο αυτό με απόφαση του Πατριαρχείου πρωτοκολλήθηκε και τοποθετήθηκε στη βιβλιοθήκη του Μεγάλου Βασιλείου. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε πολλά περιοδικά.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΞΗ.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.

.