«Η πλώρη του πλοίου έσκιζε τα φουσκωμένα κύματα που με ορμή χτυπούσαν τα ίσαλα, αφήνοντας έναν έντονο επαναλαμβανόμενο ήχο τριξίματος ξύλου που παλεύει να επιβιώσει από τους κραδασμούς, ενώ ο αφρός των κυμάτων σκέπαζε με φόρα το θαλασσοφαγωμένο κατάστρωμα παρασέρνοντας προς όλες τις κατευθύνσεις διάφορα μικροαντικείμενα …..»

Με την φράση αυτή, που μας μεταφέρει στο 76 π.Χ., επιλέγει ο συγγραφέας να αρχίσει την αφήγηση του μύθου του. Ένας μύθος που από το 76 π.Χ. και κάπου στα ανοιχτά της Κρήτης, μεταφέρεται στο 1210 μ.Χ. και στην Κομητεία της Φλάνδρας, στο Κάιρο της Αιγύπτου σήμερα, στην Πόντα Ντελκάδα στις Αζόρες, στην Αθήνα για να φτάσουμε στην………… -κάπου!- στον προορισμό μας.

Χώρες και πόλεις, εποχές, τέσσερις εποχές πρέπει να διανύσει ο αρχαιολόγος Οδυσσέας Νέζης, για να βρει τα σχοινάκια που τον συνδέουν με τον συνονόματό του Οδυσσέα, ο οποίος έφτασε εύκολα στην Τροία, αλλά με πολλές περιπλανήσεις επέστρεψε στην Ιθάκη του. Ο Νέζης διανύει τα μήκη και πλάτη του νου, για να φτάσει στην εσωτερική -και όχι μόνο- ολοκλήρωση. Η πορεία αυτή είναι ο μοναδικός τρόπος για να φέρει σε πέρας την αποστολή, που εν αγνοία του ανέλαβε. Ο μυθικός, πολυμήχανος Οδυσσέας είχε την συμπαράσταση των συντρόφων του και της θεάς Αθηνάς. Ο σύγχρονος Οδυσσέας έχει σύντροφο, συμπαραστάτη και σε πολλές περιπτώσεις, οδηγό και προστάτη, τον Κρίστοφερ Μπάλντουιν, έναν αρχιτέκτονα με ειδικές γνώσεις αλλά κυρίως με ανοιχτές, εσωτερικές κεραίες και εξαιρετικές ευαισθησίες.

Ο Νέζης ‘σαν έτοιμος από καιρό’ ακολουθεί τον μίτο που ανοίγεται μπροστά του και οδηγεί εμάς τους αναγνώστες σε ένα υπέροχο ταξίδι, στον χρόνο, τις εποχές, την εξέλιξη των πολιτισμών και κυρίως, μάς δείχνει τον δρόμο για τα σημαντικά πράγματα που ορίζουν τη ζωή μας. Δεν ξέρω αν ο Ουμπέρτο Έκο με το «Όνομα του Ρόδου» δημιούργησε μία σχολή στη μυθιστορηματική αφήγηση, ξέρω όμως πως ο Γιάννης Μαρτζούκος ακολούθησε επάξια αυτό το μονοπάτι. Ενδελεχής έρευνα, πολλές αναζητήσεις σε πηγές, μεγάλη προσπάθεια έχει καταβληθεί για να αφηγηθεί ο συγγραφέας την έμπνευσή του. Όση ευκολία και αν προσφέρει η χρήση του διαδικτύου, ο δημιουργός ψάχνει σε βιβλιοθήκες, πανεπιστημιακές έρευνες, παλιές δημοσιεύσεις για να καταφέρει να δώσει αλήθεια στην ιδέα του και είμαι βέβαιη πως ο συγγραφέας τα έκανε όλα αυτά.

«Τι όμορφο ζώο… πόσο δυνατό… Στέκεται αγέρωχο σαν την μυθική Σφίγγα και καλωσορίζει τον ήλιο, το φως, την ημέρα» σκέφτηκε. Το αξιοθαύμαστο ζώο έστρεψε το βλέμμα του ξανά προς αυτόν και τον κοίταξε για λίγο, ξαναγύρισε προς τον ήλιο. Δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς… έστρεψε και αυτός τα μάτια του προς τον ήλιο…»

_

γράφει η Βάσω Παπαδοπούλου από την ιστοσελίδα Βιβλιοσημεία

αναρτήθηκε από τη Λιάνα Τζιμογιάννη για το τοβιβλίο.net