Είσαι η προβλήτα της γαλήνης. Όσα κορμιά κι αν τρανταχτούν πάνω σου, όσα ποδοβολητά κι αν σε ταρακουνήσουν, όσοι άνεμοι κι αν σε χτυπήσουν.
Πόσοι να περπάτησαν πάνω σου, πόσοι να έτρεξαν, πόσοι να χόρεψαν, πόσοι να στάθηκαν έτσι απλά κοιτάζοντας τον γαλάζιο ορίζοντα που απλόχερα τους χάριζες, ξεκουράζοντας την ψυχή τους παρέα με τη θαλασσινή αύρα;
Αλήθεια ποιος θα μπορούσε να μετρήσει τους έρωτες που έγειραν πάνω σου καψαλισμένοι απ’ τον καλοκαιρινό ήλιο; Τις κραυγές ενθουσιασμού των παιδιών στο κατόρθωμα μιας δυσκολότερης βουτιάς; Την χαρά των ψαράδων όταν οι πετονιές χορεύανε στα χέρια τους και οι κουβάδες τους ασήμιζαν;
Πόσα κορμιά ξαπλώσανε πάνω σου και μετρήσανε τα αστέρια; Πόσα κύματα σε έλουσαν πόσοι ήλιοι σε στέγνωσαν; Πόσοι αλήθεια ένιωσαν τη γαλήνη που απλόχερα χαρίζεις; Ήρεμη, περήφανη, αγαπημένη.
της Άννας Ρουμελιώτη
Όταν μια αγνή ψυχή ψιθυρίζει, αποτυπώνει, δημιουργεί!!!
Ευχαριστώ πάρα πολύ!!!!!!
Εξαιρετικό!
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!!
Υπέροχες φωτογραφίες άψογα εναρμονισμένες με το κείμενο!!!
Η προβλήτα των ονείρων – και των ονειρικών φωτογραφιών!
Ευχαριστώ και τα όνειρα συνεχίζονται!!!
Κείμενο και φωτογραφίες υπέροχα!!! Προφανώς σαν τον ψυχικό κόσμο της δημιουργού τους!!!!!!!!!!!!
-Τάνια-
Αγαπημένη μου Τάνια σε ευχαριστώ!!!
Η γραφίδα σου ως πινέλο τρανού ζωγράφου χρωματίζει το χαρτί αιχμαλωτίζοντας τον αναγνώστη. Σε ευχαριστώ.
Ευχαριστώ Άννα Μαρία!Με τιμάει ιδιαίτερα το σχόλιό σου!!