Ξυπνάς. Αιωρείσαι λίγα εκατοστά πάνω από το κρεβάτι. Πάλι θα χάλασε το σύστημα προσομοίωσης γήινης βαρύτητας. Βγαίνεις από το θάλαμο και κατευθύνεσαι στο κεντρικό δωμάτιο ελέγχου του «Ηρακλή». Ευτυχώς τίποτα το ανησυχητικό. Μετά από τις κατάλληλες ενέργειες, και την αμέριστη βοήθεια της Θάλειας, η βαρύτητα επανέρχεται. Απαλές μουσικές από συμφωνική ορχήστρα ακούγονται στα μεγάφωνα του διαστημικού σταθμού. Κάθε βδομάδα τα ίδια και τα ίδια. Σιχάθηκες εδώ και χρόνια. Μα συνεχίζεις να ακούς. Είναι το μόνο που σε δένει με την ανθρωπότητα. Μέσα σε μια μοναξιά που το πετσί τρυπάει. Είναι το μόνο που σε κρατάει ανθρώπινο. Την Θάλεια θέλεις να νιώθεις σαν μητέρα και ας μην είναι τίποτα περισσότερο από τεχνητή νοημοσύνη, κι ας μην είναι κάτι πιο σπουδαίο από τον κεντρικό εγκέφαλο του «Ηρακλή».

Ξυπνάς. Σήμερα έχεις μάθημα νεότερης Ιστορίας. Μετά από τους Μεγάλους Πολέμους μια μικρή ελίτ του πλανήτη κατέφυγε στο διάστημα για να σωθεί από το γενικευμένο χάος. Πώς τα φέρνει έτσι η ζωή. Μια απερίγραπτη σύρραξη έλαβε χώρα στην επιφάνεια της Γης. Και η ανθρωπότητα συνάντησε τον αφανισμό. Οι βόμβες σκότωσαν τους περισσότερους, η τεχνολογία καταστράφηκε, και όσοι επέζησαν σιγά αλλά σταθερά απεβίωναν δίχως να μπορέσουν να σχηματίσουν ξανά πόλεις ή οργανωμένες κοινωνίες. Καινούργιες θανατηφόρες ασθένειες εμφανίστηκαν. Μόνο όσοι πρόλαβαν να καταφύγουν στο διάστημα έμειναν ζωντανοί για δεκάδες χρόνια, υπό αυστηρό έλεγχο και προγραμματισμό της αναπαραγωγής του πληθυσμού. Κοιτάς με περιέργεια τη Θάλεια που στέκει διάφανη δίπλα σου.

Ξυπνάς. Ένα μοιραίο πρόβλημα όμως στο μητρικό σκάφος, «Προμηθεύς», ανάγκασε τη βιολογική μητέρα σου, μέλος της νέας συγκλήτου, να σε βάλει κρυφά στον «Ηρακλή» για να γλυτώσεις όταν δεν ήσουν μεγαλύτερος από δύο ετών. Και τώρα να ’σαι, η μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας, ο μοναδικός άνθρωπος εν ζωή. Ο «Προμηθέας» έγινε διαστημικά σκουπίδια. Και εσένα σε μεγάλωσε η Θάλεια σαν Σωτήρα. Η πόρτα στα δεξιά του κεντρικού δωματίου ελέγχου οδηγεί στην αίθουσα της «Δηιάνειρας». Από εκεί μπορείς όποτε το επιθυμείς να δρομολογήσεις την επάνοδο του ανθρώπου στην κυριάρχηση επί της Γης, καθώς σε αυτήν την αίθουσα βρίσκονται περισσότερα από χίλια ζυγωτά στην κατάψυξη έτοιμα να κυοφορηθούν από τις ειδικές εγκαταστάσεις της «Δηιάνειρας».

Ξυπνάς. Από κάτι που θυμίζει… φινιστρίνι κοιτάς τη Γη. Η ήπειρος της Αμερικής απλώνεται μπροστά στα μάτια σου. Με κινήσεις των δαχτύλων σου μεγεθύνεις την εικόνα. Και να μπροστά σου ορθώνεται η Κυρία! Ποιο θαύμα να την άφησε στη θέση της; Η δάδα στο δεξί γερασμένο της χέρι φαντάζει άσβεστη και όμως το μέτωπο της ίδιας γέμισε ρυτίδες. Το αριστερό χέρι αγκαλιάζει μια πλάκα που γράφει «Ιούλιος». Η Θάλεια έχει αμέσως την απάντηση. Ο Ιούλιος ήταν, εκτός από αυτοκράτορας της Ρώμης, ημερολογιακός μήνας. Έννοιες ξεχασμένες καιρό τώρα. Η πόρτα στα αριστερά του κεντρικού δωματίου ελέγχου σε οδηγεί στην αίθουσα του «Αρίσταρχου». Από εκεί μπορείς όποτε το επιθυμείς να δρομολογήσεις τις διαδικασίες αξιολόγησης μίας εδαφικές προσέγγισης και έπειτα την ανάπτυξη τεχνικών υποδομών για φιλοξενία ανθρώπινης δραστηριότητας επί της Γης. Δεν ξέρεις αν αξίζει τον κόπο μα τα χρόνια περνάνε. Και περνάνε. Και περνάνε.

Ξυπνάς. Τρέχεις στην «Δηιάνειρα» και η Θάλεια σε ακολουθεί καταπόδας. Σε ρωτάει αν σήμερα είναι η Μέρα… Δεν απαντάς. Δεν έχεις απάντηση. Κοιτάς τα ζυγωτά. Πόσα από αυτά θα γίνουν δολοφόνοι; Ύπουλοι; Κακεντρεχείς; Δόλιοι; Κλέφτες; Μισάνθρωποι; Ρατσιστές; Πόσα από αυτά θα σπείρουν την διχόνοια; Θα φέρουν κλάματα, φτώχεια, δυστυχία; Θα οδηγήσουν σε νέες συμπλοκές; Συρράξεις; Νέους Μεγάλους Πολέμους; Δεν ξέρεις αν αξίζει μα τα χρόνια περνάνε. Κι εσύ πλέον εκεί να κοιμάσαι δίπλα στα ζυγωτά. Όχι πως καλύπτουν την μοναξιά σου, όχι. Μονάχα μια ελπίδα προσπαθείς να τους μεταδώσεις. Μια ελπίδα και τίποτα περισσότερο.

Ξυπνάς. Θα έδινες και τη ψυχή σου για να ακούσεις καινούργια μουσικά κομμάτια! Κι αυτή η πόρτα στα δεξιά σου σαν θεϊκός συνθέτης φαντάζει στο ασήμαντο μικρό ανθρώπινο μυαλό σου…

_

γράφει ο Σωκράτης Τσελεγκαρίδης