–

γράφει η Άντια Αδαμίδου

–

Ανάμεσα στις πολλές και διαφορετικές απόψεις που κυκλοφορούν περί τέχνης και έκφρασης στην εποχή μας, μπορεί κανείς να διακρίνει ορισμένες οπτικές, οι οποίες αποτελούν αναμφίβολα μαθήματα και φιλοσοφία ζωής.

Ο Δημήτρης Μαυροκεφαλίδης, είναι ένας καλλιτέχνης του σήμερα, ένας σύγχρονος ζωγράφος, του οποίου η στάση απέναντι στην τέχνη μόνον αδιάφορη δε θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί, τόσο από τους μαθητές του, όσο και από τον απλό κόσμο που τον συναντά καθημερινά στο εργαστήρι ζωγραφικής του, το οποίο εδρεύει στην γραφική πόλη της Βέροιας.

Το κλίμα στον χώρο του είναι ιδιαίτερα ευχάριστο, άνθρωποι δουλεύουν τα έργα τους με προσοχή και προσήλωση, πάντοτε όμως με το χαμόγελο και τη συνοδεία, άλλοτε της μουσικής και άλλοτε της ίδιας της φωνής του «δασκάλου», με τα πειράγματα, τα αστεία και τα ευφάνταστα σχόλιά του.

Το ταλέντο του κ. Μαυροκεφαλίδη δεν περιορίζεται μόνον στην τέχνη της ζωγραφικής. Ο ίδιος, καταφέρνει σχεδόν μελωδικά να εξηγήσει τον άμεσο συσχετισμό της ζωγραφικής με την ίδια τη ζωή:

«Η ζωγραφική, αν μη τι άλλο είναι μνήμες. Ο καθένας από εμάς έχει βαδίσει τη δική του προσωπική διαδρομή και έχει δει το μονοπάτι του με εντελώς διαφορετικά μάτια. Οι μνήμες αυτές, οπτικές ή ακουστικές συνθέτουν μια μοναδική αντίληψη, η οποία αποτυπώνεται σε ένα έργο τέχνης. Όμως και για να συνεννοηθούμε και να συνυπάρξουμε με κάποιον άλλον στην πορεία αυτής της ζωής, πρέπει οι μνήμες και συνεπώς οι διαφορετικές αυτές αντιλήψεις να συγκλίνουν. Εάν βρεθούν κοινά σημεία, εάν όλα αυτά τα στοιχεία ιδωθούν σε έναν κοινό τόπο, τότε μπορεί να επιτευχθεί η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων.»

Το παράπονο του, είναι πως ο κόσμος έχει μάθει να κοιτάζει φευγαλέα και όχι να βλέπει την ουσία. Οι άνθρωποι του σήμερα δεν είναι ανοιχτοί στη θέαση των γεγονότων και των δεδομένων που καθημερινά συναντούν. Όπως χαρακτηριστικά λέει, μέσω της συλλογής των διαφορετικών εμπειριών, μπορούμε να εξελιχθούμε, να επικεντρωθούμε στους δικούς μας καθημερινούς και προσωπικούς στόχους και να ψάξουμε τη δική μας ξεχωριστή προσωπικότητα που μας διαφοροποιεί από τη μάζα.

Το πιο σημαντικό για τον κ. Μαυροκεφαλίδη είναι να παραμένεις πάντοτε απλός σε ό,τι κάνεις. Γι’ αυτό τον λόγο η φιλοσοφία του απέχει από τις έννοιες της εμπορικότητας και της αναγνωρισιμότητας:

«Η τέχνη είναι ατομική υπόθεση, που όμως απευθύνεται σε πολλούς. Ο καλλιτέχνης δεν θα έπρεπε να ξεχωρίζει από τον απλό άνθρωπο. Καλλιτέχνης είναι και αυτός που σκαλίζει μόνος του ένα ξύλο. Ίσως να μην είναι αναγνωρίσιμος, ναι. Αλλά δεν παύει να είναι καλλιτέχνης.»

Για τον ίδιο ωστόσο ο κόσμος μπορεί και οφείλει να είναι αυτός που θα κρίνει, αν το έργο του εκάστοτε καλλιτέχνη είναι σπουδαίο:

«Ποτέ μην ισχυριστείς ο ίδιος για τον εαυτό σου πως αυτό που έπραξες, κατασκεύασες, είπες ή δημιούργησες είναι σπουδαίο. Εσύ μπορείς να πεις απλώς ότι σου άρεσε. Από εκεί και πέρα πρέπει να αφήσεις τον κόσμο να εκφραστεί ελεύθερα για το έργο σου και να είσαι για ακόμη μια φορά ανοιχτός στην άποψη και στην μοναδική, θέασή του».

Για την υποκειμενικότητα της τέχνης δεν έχει πολλά πράγματα να μας πει, καθώς την θεωρεί δεδομένη:

«Εάν επικεντρώνεται κανείς στο στόχο του και φροντίζει να εξελίσσεται συνεχώς μέσα από αυτόν, δεν έχει κάτι να φοβηθεί. Η ζωγραφική είναι μια εικονική πραγματικότητα, στην οποία αποτυπώνονται νέες ή παλιές εμπειρίες. Αυτό από μόνο του είναι ένας μικρός ορισμός της υποκειμενικότητας.»

Για τον κ. Μαυροκεφαλίδη ακόμη: «Η ζωγραφική είναι ένα ταξίδι που ποτέ δε φτάνει στον προορισμό του. Στην τέχνη αυτή οφείλεις να λειτουργείς σαν ορειβάτης: Κάθε φορά που φτάνεις και κατακτάς μια κορυφή, πρέπει να ψάχνεις να βρεις μια ακόμη ψηλότερη. Αν βάλεις μόνος σου το τέλος, αν πιστέψεις πως έφτασες στην κορυφή, μετά το μόνο που θα σου απομείνει να κάνεις είναι να αρχίζεις να γκρεμίζεις και να αποδομείς όλα όσα έχτιζες τόσο καιρό.»

Όσον αφορά την αγιογραφία, η εικαστική προσέγγιση είναι διαφορετική, καθώς αυτή αφορά ιερά και σπουδαία σύμβολα της θρησκείας μας: «Οι κανόνες είναι πιο αυστηροί στην αγιογραφία, γεγονός απολύτως λογικό και κατανοητό. Ωστόσο η τέχνη είναι πάντοτε μία. Τα ιερά σύμβολα δεν επιτρέπεται να παραποιηθούν, ωστόσο ο καλλιτέχνης μπορεί να διαφοροποιηθεί μέσα σε ένα ορισμένο πλαίσιο, πάντοτε με σεβασμό και προσοχή.»

Ο τρόπος αντιμετώπισης της τέχνης, της ζωής αλλά και του ανθρώπου και της συμπεριφοράς του από τον καλλιτέχνη μπορεί να διαφέρει από αυτόν που όλοι μας έχουμε συνηθίσει, ωστόσο ίσως αυτός ο τρόπος και αυτή η οπτική, θα μπορούσε να δώσει τη λύση σε πολλά από τα σύγχρονα προβλήματα μας. Κάνοντας το σύνθετο απλό, μετατρέποντας το πρόβλημα σε μια νέα προοπτική και προσπαθώντας να κατανοήσουμε και προπαντός να σεβαστούμε το ξένο και το διαφορετικό, μπορούμε να συμβάλλουμε στη διαμόρφωση ενός καλύτερου κόσμου. Πιο όμορφου. Και σίγουρα, πιο καλλιτεχνικού.

Ευχαριστούμε κ. Μαυροκεφαλίδη για την ωραία τέχνη σας.