–

γράφει η Αλεξάνδρα Παυλίδη

–

Από τις εκδόσεις Παράξενες μέρες και την σειρά: Παράξενες μέρες στην Ελλάδα – 32, κυκλοφορεί από τον Ιούνιο 2020, το βιβλίο της Μαίρης Μαργαρίτη “Η φωλιά του γλάρου”, σε επιμέλεια Γρηγόρη Παπαδογιάννη, εξώφυλλο από Stangeland και σχεδιασμό έκδοσης Κωστή Μαλουσάρη.

Δύο φόνοι νεαρών γυναικών, σε δημόσιο χώρο, συγκλονίζουν την τοπική κοινωνία της Μυτιλήνης, στις αρχές του καλοκαιριού, θέτοντας το Καμπ της Μόριας στο επίκεντρο των ερευνών και έναν μετανάστη, τον βασικό ύποπτο. Το πρώτο θύμα, η Θάλεια Δήμου μια εντυπωσιακή ναυαγοσώστρια εκτελείται κατά την διάρκεια της βάρδιάς της και το δεύτερο, η Τζέιν Μάρκ, εθελόντρια- ερευνήτρια σε ανθρωπιστική ΜΚΟ πέφτει νεκρή με μια σφαίρα στο κεφάλι, στο πάρκο της Αγίας Ειρήνης.

Ο Στέλιος Μπεργάκης, αστυνόμος της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Μυτιλήνης και η αστυνόμος Όλγα Κουρτέλη, παιδικοί φίλοι βρίσκονται ξανά και ενώνουν τις δυνάμεις τους στο κυνήγι του δράστη, το οποίο είναι γεμάτο ανατροπές και μυστήριο. Το ίδιο όπλο έχει χρησιμοποιηθεί για τον φόνο των δύο γυναικών αποτελώντας ένα στοιχείο, το οποίο αντί να διευκολύνει στην επίλυση της υπόθεσης, την δυσκολεύει. Προσωπικές διαφωνίες μεταξύ των θυμάτων και του οικογενειακού ή φιλικού τους περιβάλλοντος εξετάζονται ενδελεχώς ενώ οι εξελίξεις προλαβαίνουν τις εικασίες των αστυνομικών, εκτρέποντας την πορεία της έρευνας σε δρόμους οι οποίοι οδηγούν σε διακίνηση ναρκωτικών, ξεκαθάρισμα λογαριασμών και κατασκοπεία.

Με φόντο αιγαιοπελαγίτικο και καλοκαιρινές εικόνες, η υπόθεση περιπλέκεται καθώς ερευνάται και τίποτα δεν φαίνεται να είναι δεδομένο σε μια δαιδαλώδη πορεία προς την λύση. Χαρακτήρες άρτιοι, συνεχείς εναλλαγές και καινούρια πρόσωπα προστίθενται στην ιστορία, κεντρίζοντας την περιέργεια του αναγνώστη. Αβίαστοι διάλογοι, καλοδουλεμένη πλοκή, σασπένς, χιούμορ και μια διακριτική ερωτική διάθεση συνθέτουν μια αστυνομική ιστορία, κατάλληλη για ανάγνωση τους καλοκαιρινούς μήνες και όχι μόνο. Το κοντράστ ειδυλλιακού καλοκαιρινού τοπίου και φόνου, λογικής θεώρησης και ανατροπής, αντικειμενικότητας και κατεστημένου, επαγγελματικότητας και φλερτ προσδίδουν χρώματα και φως σε ένα ταξίδι μυστηρίου το οποίο λαμβάνει χώρα σε ένα από τα ομορφότερα νησιά του Αιγαίου.

“Γρατζουνάω την κιθάρα σε μια ακρογιαλιά

ένας γλάρος που πετάει με κοιτάζει από ψηλά

κάποια πουλιά τραγουδούν για λευτεριά

κάποια φεύγουν και πετούν ψηλά” (σ. 68)

Αν ο στίχος των Locomondo είναι ενδεικτικός του χαρακτήρα του δολοφόνου ή αλλιώς “Γλάρου” βάσει της συνήθειας του πουλιού να φεύγει όταν ανακαλύψει κάποιος την φωλιά του, το ερώτημα το οποίο προκύπτει είναι το εξής: Ποιος είναι τελικά ο “Γλάρος”; Και κυρίως, πού ακριβώς βρίσκεται τώρα;