Ελένη, Ελένη, γιατί κλαις;

Δεν σου αρέσουν τα χρώματα;

Δεν σου αρέσει το ηλιοβασίλεμα;

Όμορφα κόκκινα χρώματα είναι!

Χρώματα της Φωτιάς,

Χρώματα του Αίματος,

Χρώματα της Αγάπης.

Ανόητε, ξυπόλυτε διαβάτη!

Δεν είναι ηλιοβασίλεμα.

Το Ίλιοv καίγεται, αίματα εἰναι

Ψυχές μες τους καπνούς χαροκοπούν!

Ελένη, Ελένη γιατί κλαις;

Ρώτησε τον καθρέπτη σου!

Ρώτησε τα όμορφα σου μάτια!

Ρώτησε τους προδομένους σου έρωτες!

Ελένη, Ελένη, γατί κλαις;

Ήθελες να γίνεις αιώνια, τα κατάφερες!

Δεν είναι δόξα η δική σου;

Έχασες και ξέχασες τον δρόμο σου.

Τα σταυροδρόμια δεν πάνε πουθενά!

Δεν ήσουνα Θεά,

Δεν ήσουνα ποιήτρια,

Ούτε του Οδυσσέα κόρη!

Ελένη, Ελένη, γιατί κλαις;

Χαμένα τα δάκρυα σου,

Χαμένα τα βήματα σου!

Είναι αργά Ελένη, πολύ αργά.

Η επιστροφή αδύνατη,

τα καράβια σου χωρίς πανιά.

Ξέχασες τον ορίζοντα της ζωή σου,

Ξέχασες τα μονοπάτια της Θάλασσας!

Ελένη, Ελένη, γιατί κλαις;

μην πιστεύεις αυτά που τραγουδούν,

στα παλιά ανάκτορα των νικητών, 

πίνοντας κόκκινο γλυκό κρασί, οι Αοιδοί!

Κανένας δεν πολέμησε για τα μάτια σου,

κανένας δεν ἐδωσε το αίμα του για το κορμί σου.

Κανένας δεν πέρασε τον Αχέροντα για εσένα.

Σκοτώθηκαν για τα ψηλά της Τροίας τα Τείχη

Της Τροίας τα τείχη Ελένη, όχι για σένα!

_

γράφει ο Γεώργιος Δατσέρης