Πόσες εμπνεύσεις έχω θάψει,

από παιδί ακόμη.

Πόσο πόνο έχω κρύψει στα σπλάχνα μου.

Δε γίνεται αλλιώς.

Κάποιες φορές δεν προλαβαίνεις 

να αποτυπώσεις τις σκέψεις σου.

Είναι τόσες πολλές 

και ρέουν αδιάκοπα.

Κάποιες φορές σε επισκέπτονται 

σε κάποιο όνειρο 

και όταν ξυπνάς έχουν χαθεί.

Άλλες πάλι φορές ο φόβος είναι τόσο δυσβάσταχτος 

που τρέμει το χέρι και η ψυχή 

κι αδυνατείς να καταγράψεις

τα όσα σε τρομάζουν.

Πουλί είναι η έμπνευση 

που πετά και χάνεται.

Χιλιάδες πουλιά 

που τσούρμο κινούνται 

στον καταγάλανο ουρανό.

Δύσκολο να σταματήσεις κάποιο,

χωρίς να το τραυματίσεις ή να τραυματιστείς.

Κι αν το κάνεις, 

τότε τα χέρια σου θα είναι βαμμένα με αίμα,

το δικό τους ή το δικό σου.

Άπαξ και εκπληρωθεί ο σκοπός της εμπνεύσεως, 

κάτι πεθαίνει μέσα σου.

Για να γράψεις, 

σκοτώνεις κι ένα κομμάτι σου.

Κάθε μορφή τέχνης, απαιτεί μια θυσία.

Και εγώ ευρισκόμενη στον κυκεώνα της,

όσο κι αν την αγαπώ,

δεν μπορώ πια να χάνω τον εαυτό μου…

_

γράφει η Έλενα Γιαννούλη