–

γράφει ο Κώστας Τραχανάς

–

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια κοπέλα από μια μικρή πόλη, που ζούσε σε έναν μικρό κόσμο. Ήταν απόλυτα ευτυχισμένη, ή τουλάχιστον έτσι έλεγε στον εαυτό της. Όπως πολλά κορίτσια, της άρεσε πολύ να δοκιμάζει διαφορετικά στιλ, να γίνεται κάποια που δεν ήταν. Όπως, όμως, συμβαίνει με τόσα πολλά κορίτσια, η ζωή είχε αρχίσει να τη φθείρει.

Ήταν η ωραία και λογική είκοσι οχτάχρονη Λουίζα Κλαρκ από το Στόρτφολντ της Αγγλίας.

Όταν πλέον κουράστηκε στη μικρή αυτή αγγλική πόλη, αποφασίζει να φύγει και να πάει να εργαστεί στην Αμερική. Εγκατέλειψε τους γονείς της, την αδελφή της την Τρίνα, τον φίλο της Σαμ Φίλντινγκ.

Πήγε στη Νέα Υόρκη να εργαστεί σε μια πολύ πλούσια οικογένεια, την οικογένεια του εκατομμυριούχου Λέοναρντ Γκόπνικ, που ζούσε στο Μανχάταν. Η δουλειά της ήταν συνοδός επί πληρωμή. Φρόντιζε την κυρία Γκόπνικ. Έπρεπε να είναι πλάι στην Άγκνες Γκόπνικ κάθε στιγμή στο σινεμά, στο τρέξιμο, στο μπάνιο, στις διασκεδάσεις. Έπαιρνε ένα καλό μισθό, είχε τα δωράκια της και είχε μια αξιοπρεπή εργοδότρια.

Ζούσε και εργαζόταν η Λουίζα στο κέντρο της Νέας Υόρκης, στο κέντρο του κόσμου, στο Μανχάταν με τους χιλιάδες ουρανοξύστες. Εκατομμύρια ζωές, εκατομμύρια μικρές και μεγάλες ερωτικές απογοητεύσεις, ιστορίες χαράς, απώλειας κι επιβίωσης, εκατομμύρια μικρές νίκες κάθε μέρα. Ήταν ευτυχισμένη. Ξεχείλιζε η Λουίζα από το αμερικανικό όνειρο. Ζούσε μια συναρπαστική, γεμάτη, πλούσια, νέα ζωή στη Νέα Υόρκη. Είχε μετακομίσει στην πιο συναρπαστική πόλη του κόσμου. Συναναστρεφόταν την υψηλή κοινωνία της Νέας Υόρκης, κυκλοφορούσε με λιμουζίνα που είχε οδηγό και έκανε παρέα με τους λεφτάδες.

Αφοσιώθηκε με πολύ κέφι στη νέα της εργασία να κάνει παρέα, να φροντίζει και να γίνει πραγματική φίλη της Άγκνες Γκόπνικ. Η Άγκνες έπασχε από κατάθλιψη, ήταν μετανάστρια από την Πολωνία, η κόρη του Λέοναρντ, η Ταμπίθα, την μισούσε, είχε ατέλειωτες συνομιλίες με την μητέρα της στην Πολωνία, αγόραζε πολλά παπούτσια, ήταν οξύθυμη και έβριζε. Η Λουίζα στο σπίτι αυτό που δούλευε, δεν έβλεπε τίποτα, δεν άκουγε τίποτα, ξεχνούσε τα πάντα…

Οι Γκόπνικ την είχαν ρουφήξει και την είχαν φτύσει ξανά αμέσως. Την κατηγόρησαν για κλοπή χρημάτων και την απέλυσαν. Η Λουίζα ήξερε την αλήθεια ποιος πήρε τα χρήματα, αλλά δεν ομολόγησε. Δεν ομολόγησε το μεγάλο, σκοτεινό μυστικό της Άγκνες. Η Άγκνες όμως την πρόδωσε. Έχασε την δουλειά της, το σπίτι της και τον άνθρωπο που αγαπούσε στην Αγγλία. Και ο Σαμ Φίλντινγκ την είχε προδώσει. Ζούσε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και αυτό έσπρωξε τον νοσοκόμο Σαμ στην αγκαλιά της συναδέλφου του, Κέιτι Ίνγκραμ. Η Λουίζα δεν μπορούσε να επιστρέψει πλέον στο Στόρτφλοντ. Θα πέθαινε αν αναγκαζόταν να γυρίσει στο σπίτι με μια δεύτερη αποτυχία, την πρώτη φορά τσακισμένη, την δεύτερη απολυμένη από τη δουλειά που είχε λατρέψει.

Σε λιγότερο από δώδεκα μήνες είχε μείνει άνεργη και άστεγη, την απέλυσαν από την δουλειά της, κι όμως τα είχε βγάλει πέρα σε μια από τις πιο σκληρές πόλεις του κόσμου.

Στη Νέα Υόρκη άδραξε την κάθε μέρα, άνοιξε τα μάτια στις ευκαιρίες που έρχονταν, έκανε καινούργιες φίλες, βρήκε καινούργιο σχέση , είχε ερωτευτεί τον όμορφο Τζος Ράιαν, που έμοιαζε με πρίγκιπα της Νέας Υόρκης, γνώρισε την γειτόνισσα Μαργκό ντε Βιτ, εξαίρετη αρχισυντάκτρια μόδας, άνοιξε ένα πρακτορείο ρούχων, απέκτησε και ένα σκυλάκι. Έζησε τολμηρά.

Και όπως λένε τα παραμύθια, κάθε μεγάλη ιστορία αγάπης πρέπει να έχει ένα τέλος…

Ένα τρυφερό και ρομαντικό βιβλίο για τον έρωτα, τον πόνο για το τέλος μιας σχέσης, την ταυτότητα, τους μετανάστες, την ανεργία, την κατάθλιψη, την ζωή των πλουσίων, την ομοφυλοφιλία.