Ένα παιδί αναπολεί την προηγούμενη ζωή του και μιλάει με δυνητικές προτάσεις για το τι θα έκανε αυτήν τη στιγμή, αυτήν την ώρα που μιλάει σε μια εποχή που φαίνεται περασμένη πλέον. Γιατί όμως; Τι του συνέβη; Υπάρχει δυνατότητα να επιστρέψει το παρελθόν του;

Η Μαρία Λυκάρτση έγραψε μια δύσκολη και σκληρή ιστορία για μεγάλα παιδιά που ακόμη δεν έχω καταλήξει αν μου άρεσε ή όχι. Με εξαίρεση την τελευταία σελίδα όπου αποκαλύπτεται ο λόγος που τα πάντα έχουν αλλάξει, ο αφηγητής αναπολεί μια ευτυχισμένη καθημερινότητα, με παιχνίδι, παρέες, φαγητό, τους αγαπημένους του συγγενείς, τις φιλοδοξίες του, τις ικανότητές του που δεν πρόλαβε να καλλιεργήσει κλπ. Η εικονογράφηση είναι περίεργη, σχεδόν αφαιρετική, με τις πολύχρωμες εικόνες αυτής της ζωής να σκίζονται λες από γκρίζα ξέφτια. Και όταν έρχεται η στιγμή που μαθαίνουμε τι συνέβη, η τελευταία σελίδα με το αισιόδοξο μήνυμα δεν ήταν αρκετή για να με αλαφρώσει από το βάρος που μου έδωσε το βιβλίο. Η συγγραφέας θέλησε να στείλει ένα αισιόδοξο μήνυμα για όσα παιδιά ζουν σε δύσκολες συνθήκες όμως η ματιά της είναι άκρως ρεαλιστική και «σκληρή» και η ιστορία της είχε από την αρχή μια όχι και πολύ αισιόδοξη ματιά, επομένως εξακολουθώ να παραμένω σκεπτικός απέναντί του.