«Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει», έγραψε πριν χρόνια ο Σεφέρης και αδιαμφισβήτητα η φράση αυτή στοιχειώνει την πραγματικότητα του τόπου μας. Πάντα βρίσκει κανείς ένα, δύο, τρία ή και περισσότερα δεινά να καταλογίσει σ’ αυτό το άλλοτε θεωρούμενο ευλογημένο χωράφι μας. Και δεν πρόκειται για υπερβολή ή πεσιμιστική θεώρηση, μιας και «ενός κακού, μύρια έπονται», όπως σοφά λέει ο λαός.

Τα κακά μας κυκλώνουν από παντού και η ροπή προς αυτά τείνει να φαίνεται μονόδρομος. Η κοινωνία ολοένα παρακμάζει, η ηθική εκπίπτει ένεκεν του εκσυγχρονισμού, οι άνθρωποι αγριεύουν, απομακρύνονται από τη φύση τους και αποστασιοποιούνται από τον κόσμο των γύρω τους. Μίσος, εκδικητικές συμπεριφορές, ιδιοτέλεια, εγωισμός φαίνεται να κυριαρχούν πλέον στις ζωές μας.

Όσο ισχυρά κι αν είναι όμως τα κύματα που προσπαθούν να μας αφανίσουν και να ακυρώσουν την από καταβολής κόσμου οντότητά μας, σωματική-ψυχική-πνευματική, οφείλουμε να γειωθούμε για άλλη μια φορά μπροστά στο μαρτύριο αυτό. Να πατήσουμε γερά στα πόδια, να υψώσουμε το βλέμμα, να οχυρώσουμε την καρδιά μας, να στρέψουμε τον άξονά της προς τη ζωή, το φως, τη χαρά, την ελπίδα, την πίστη, την αγάπη… 

Μόνο έτσι, με την καρδιά μας δεμένη στα θεμέλιά της, αγκυροβολημένη στο απάνεμο λιμάνι της θα διέλθουμε αλώβητοι από αυτή τη δίνη. Οι ερινύες πάντα θα μάχονται να την κυριεύσουν, να την υποδουλώσουν και να την εξαναγκάσουν σε μια πραγματικότητα μάλλον αφύσικη και διόλου κανονική. Αν εκείνη στέκει βαθιά ακλόνητη τίποτα δεν τη φοβίζει, τίποτα δεν την απογοητεύει, τίποτα δεν την παραλύει. Γνωρίζει τον προορισμό της και δεν υποκύπτει σε αντιπερισπασμούς. Μονάχη τραβάει το δρόμο της κι ας έχει τρικυμία.

_

γράφει η Νίκη Αλπού