Είχε περάσει κάμποσος καιρός από την τελευταία φορά που η Νίνα επισκέφθηκε το χωριό της. Είναι τώρα 15 χρόνια που έφυγε από το πατρικό σπιτάκι της για σπουδές, κι από τότε επιστρέφει μόνο σαν επισκέπτρια. Μία τα Χριστούγεννα, μία το Πάσχα και οπωσδήποτε το καλοκαίρι. Δεν χάνει με τίποτα το πανηγύρι της Παναγίας κάθε Δεκαπενταύγουστο! Η τελευταία επίσκεψή της ήταν 2 χρόνια πριν και από τότε συνεχώς ανέβαλε τη συνάντηση με τη γενέτειρά της. Τώρα, όμως, μια αόρατη δύναμη σαν να την έσπρωξε, και ήδη βρίσκεται έξω από το εκκλησάκι της Παναγίας, καθισμένη στο πεζούλι, να ηρεμεί με τις μυρωδιές των βασιλικών και των νυχτολούλουδων και χαζεύοντας το δειλινό να αναπολεί στιγμές της παιδικής της ηλικίας. 

Θυμάται να τρέχει αμέριμνη με τα αδέρφια της στα στενά του χωριού, να παίζει κρυφτό με τα παιδιά της γειτονιάς και όλα μαζί να γυρνούν σπίτια τους όταν έβλεπαν αναμμένες τις λάμπες στην πλατεία. Θυμάται τις σκανταλιές που κάνανε, τα τζιτζίκια που έπιαναν άφοβα και τα περιεργάζονταν, την καμπάνα που χτυπούσαν σε ανύποπτες στιγμές και αναστάτωναν ολόκληρο το χωριό με τη ζωηράδα τους. Μα να!, έρχονται και αναμνήσεις από το πιο πρόσφατο παρελθόν. Θυμάται να κατεβαίνει με τη θεία και τις ξαδέρφες της στην παραλία, να φτάνει απόβραδο κι εκείνες -θαρρείς πως ήταν αγκυροβολημένες στην ακρογιαλιά- δεν έλεγαν να σπιτωθούν, μόνο ονειρεύονταν το μέλλον τους.

Και τώρα; Τίποτα από αυτά δεν μπορεί να ξαναζήσει ή να ξαναδεί. Όχι πως μεγάλωσε και έχει γίνει έρμαιο των αναστολών της. Όχι! Η παιδιάστικη ψυχή της είναι ακόμα ζωντανή και έτοιμη να βουτήξει σε οποιαδήποτε τρέλα. Το πρόβλημα είναι ότι τα παιδιά του χωριού της έπαψαν να είναι παιδιά. Σαφώς, βιολογικά παρέμεναν ανήλικα αλλά η νοοτροπία, η συμπεριφορά και ο τρόπος ζωής τους ουδεμία σχέση είχε με αυτό που εκείνη όριζε για παιδί. 

Τα περισσότερα πλέον ήταν αραδιασμένα σε καναπέδες, απασχολημένα με αμέτρητες έξυπνες συσκευές και ψευτοπαιχνίδια. Κι αν έβγαιναν από το σπίτι, σύχναζαν με παρέες που δεν ήταν της ηλικίας τους, μιλούσαν με λόγια αδιανόητα να βγαίνουν από το στόμα ενός παιδιού και κυνηγούσαν να αποκτήσουν όλο και πιο προχωρημένες εμπειρίες λες και κάτι τα ωθούσε βίαια να λογίζονται ως «μεγάλοι». Επιπλέον, καμία μάνα δεν περίμενε το παιδί της να γυρίσει μόλις ανάψουν τα φώτα, αν και κάποιες φρόντιζαν να προμηθευτούν το έξυπνο φως που θα άναβε μόνο του για να υποδεχτεί τους μικρομέγαλους όταν επέστρεφαν μεταμεσονυκτίως. Τα νυχτολούλουδα και οι βασιλικοί παραμερίζονταν από τη μυρωδιά των εντομοαπωθητικών σπρέυ, του Burberry Her και άλλων επώνυμων αρωμάτων, λες και συνέβαινε κάποιος διαγωνισμός ευωδίας και όλοι έκαναν υπερπροσπάθεια -μάταια- να κερδίσουν. Αλλά και οι ανέμελες παιδικές φωνές επισκιάζονταν από ακατάληπτους στίχους και ταραχώδεις μουσικές 

«Αύριο είναι Κυριακή…», μια σκέψη διαπέρασε το φευγάτο νου της. «Θα έρθω νωρίς στην Παναγιά τη μέρα της γιορτής της. Όλο το χωριό θα έρθει στη χάρη της από πολύ πρωί», είπε και σηκώθηκε από το πεζούλι του αυλόγυρου της εκκλησίας. Για μια στιγμή κοντοστάθηκε και αναρωτήθηκε αν θα κατάφερνε να ξυπνήσει με τον ήχο της καμπάνας καθώς τελευταία και η ίδια είχε πιάσει τον εαυτό της να φλερτάρει με την αναβολή αφύπνισης στο ξυπνητήρι του έξυπνου κινητού της. Η λαχτάρα και η ζωντάνια, όμως, μέσα της τη διαβεβαίωναν πως θα το καταφέρει. Από την άλλη, η ίδια αισθανόταν ακόμη παιδί και η κατάντια εκείνων των παιδιών της προκαλούσε αποστροφή. Δεν έβρισκε λόγο να μείνει σε έναν τόπο που οι άνθρωποι δεν θυμίζουν και τόσο τους ανθρώπους που εκείνη γνώριζε. Λυπήθηκε βαθιά, ένιωθε να μην τη χωρά ο τόπος, κάτι σαν κρίση πανικού, ήθελε να μαζέψει τα πράγματά της και να γυρίσει στον κόσμο της, στην πόλη της, εκεί που όλα ήταν όπως τα είχε αφήσει. Σαν κεραυνός εν αιθρία ήρθαν στο μυαλό της τα λόγια του παπα-Φώτη που πριν χρόνια της είχε πει σχεδόν αινιγματικά να μείνει για πάντα ο εαυτός της και να μην αφήσει τίποτα από όσα συμβαίνουν γύρω της να αγγίξει την ψυχή της. «Δεν θα αφήσω να με ταράξει αυτός ο κόσμος που αλλάζει!», μονολόγησε. «Θα πορευτώ όπως εγώ γνωρίζω!».

Η χαριτωμένη, παιδιάστικη ψυχή της ανάβλυζε αυθεντικότητα κι απλότητα και ήταν ικανή να παρασύρει οποιονδήποτε σε έναν κόσμο πιο αγνό κι αληθινό. Και ίσως στην πραγματικότητα αυτός να ήταν και ο μόνος τρόπος τα παιδιά να ξαναγίνουν παιδιά. 

_

γράφει η Νίκη Αλπού