Κεφάλαιο 13: «Η συνάντηση»

Κεφάλαιο 13: «Η συνάντηση»

a10

Τα χέρια της ιδρώνουν. Τα σκουπίζει βιαστικά πάνω στο παλτό της. Μεσάνυχτα και κάτι. Ο δρόμος γεμάτος από κόσμο στα στενά. Παρέες που πίνουν μπύρες και τραγουδάνε και κάποιοι άλλοι μοναχικοί που τρώνε στα γύρω φαστφουντάδικα χαζεύοντας. Μια πόλη ντυμένη με το καθημερινό της ξενύχτι. Το βήμα της ολοένα και αγριεύει. Προχωρά ξεκουμπώνοντας το παλτό της, τινάζοντας τα μαλλιά της και σκουπίζοντας το μέτωπό της από τον ιδρώτα. Τα μάγουλά της έχουνε ανάψει μες το καταχείμωνο. Δυο τρεις άντρες την κορτάρουνε λίγο πιο πέρα, καθώς περνά ανάμεσα στα τραπέζια ενός μπαρ κι εκείνη περνά χωρίς να κοιτάζει, με μια αδιαφορία που ενοχλεί. Οι κινήσεις της όλες δηλώνουν εξάλλου πως δεν υπάρχει χρόνος για οτιδήποτε άλλο. Σα να τον έχει ήδη χαρίσει.

Τα χέρια του ιδρώνουν. Τα σκουπίζει βιαστικά πάνω στο παλτό του. Δεν λογάριαζε ποτέ μια τέτοια έξαψη. Ασυνήθιστα προχωρά σε μέρη που έχει σχεδόν γεννηθεί. Μεσάνυχτα και κάτι. Ο δρόμος όπως πάντα γεμάτος από κόσμο στα στενά. Σήμερα δεν τους χαζεύει, δεν τους ζητά σαν εναλλακτική. Προχωρά. Με ένα βήμα διαφορετικό. Με μια ανάσα άλλη. Δανεική. Από τα τζάμια στις βιτρίνες το είδωλό του ένα άλλο. Σφίγγει το παλτό του και τυλίγει το κασκόλ στο λαιμό χωρίς να κρυώνει. Από αμηχανία βουτά τα χέρια του στις τσέπες του παλτού του σα να μην έχει ιδέα τι άλλο μπορεί να κάνει με δαύτα. Προχωρά κοιτάζοντας με αγωνία μπροστά του, με ένα διστακτικό βήμα που δε μπορεί να κατανοήσει. «Από κάπου ξέπεσε μια ντροπή σαν αθωότητα κι εγώ που περνούσα την έφαγα στο κεφάλι. Δεν εξηγείται αλλιώς», σκέφτεται και γελά σχεδόν κυνικά.

Ο ήχος από τα τακούνια της, κάνουν τα περιστέρια που είχανε προσγειωθεί για λίγα ψίχουλα από τις βραδινές επιδρομές των ξενύχτηδων να πετάξουν ψηλά. Μια σπίθα βλέμμα ρίχνει μπροστά της. Μια φωτιά απέναντί της καίει. Μια εικόνα σαν όαση την καλεί. Μια ιστορία που δεν έχει γραφτεί και που διψά να τη γράψει. Στα χέρια της τα δάχτυλα ήδη κουνιούνται σα να χορεύουν σε γραφομηχανή. Διάλογοι, μονόλογοι και περιγραφές έχουνε ήδη γεμίσει σελίδες και σελίδες. Ακίνητη ολοκληρώνει το καλύτερο κεφάλαιο του πολλά υποσχόμενου βιβλίου της.

Είδε ένα σμήνος από περιστέρια να πετούν. Ανάμεσά τους, μια θύελλα. Σίγουρα θύελλα. Πώς αλλιώς να την ονόμαζε έτσι όπως την είδε να ξεπροβάλλει. Περπατούσε και το σώμα της κάπνιζε. Τα πόδια της με σταθερό βηματισμό τον πλησιάζαν αδίστακτα. Σχεδόν στρατιωτικά. Ταγμένο περπάτημα στη νύχτα. Όπως και το τηλέφωνό της. «Σήμερα. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Στην πλατεία». Δεν πρόλαβε να της απαντήσει. Σηκώθηκε και ντύθηκε. Τι ντύθηκε. Ένα παλτό έβαλε. Λίγο νερό στο πρόσωπο. Και μια ανάσα δανεική. Άνοιξε την πόρτα και έβαλε το χέρι στην καρδιά. «Σαν έμφραγμα μοιάζει», είπε και χαμογέλασε όπως ποτέ. Με ένα δυνατό θόρυβο έκλεισε και προχώρησε στο δρόμο. Χωρίς όνειρο και προσδοκία. Μονάχα με ένα σήμερα στα αυτιά. Από εκείνα που φοριούνται ξεδιάντροπα και αχόρταγα στο σώμα. Κι ύστερα αν είσαι από εκείνους τους τυχερούς φοριούνται και στην καρδιά σου.

Στην πλατεία οι ήχοι σώπασαν. Μουσικές, γέλια, μεθυσμένα τραγούδια, ποτήρια και ήχοι από μεταλλικές καρέκλες που σέρνονταν είχανε σταματήσει. Η πόλη είχε στήσει αυτί. Αδιάκριτο το βλέμμα της πάνω σε αυτή τη συνάντηση. Σα να μην είχε δει ποτέ της κάτι τέτοιο. Σα να ήξερε πως δε θα ξαναδεί ποτέ κάτι τέτοιο.

Με τα μάτια τους καρφωμένα ο ένας πάνω στον άλλον πλησιάζαν πλέον με εκατοστά… χιλιοστά. Πρόσωπα σχεδόν ενωμένα. Χέρια ήδη δοσμένα. Μια χαρτογράφηση που έχει ήδη γίνει καιρό πριν κεντά μια τολμηρή οικειότητα. Ανάσες ήδη μπλεγμένες. Ένα βήμα μόνο αρκούσε πια για έναν επίγειο Παράδεισο. Ή έστω ένα κρεβάτι.

-Φοβάσαι;
-Όχι

-Μετάνιωσες;
-Όχι
-Πού θα πάμε;
-Παντού…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Από τότε που με θυμάμαι, μουντζουρώνω τα χαρτιά. Η πένα μου το εισιτήριό μου για «όπου». Στο tovivlio.net ήρθα επισκέπτρια και έγινα οικοδέσποινα. Αυτό θα πει ευτυχισμένη συνεργασία! Κάνοντας επιμέλειες κειμένων, τρέφομαι από τις ψυχές των άλλων και από το μεγαλείο της δικής τους πένας, για να φορτίζω τη δική μου. Διηγήματα και ποιήματά μου υπάρχουν στις τέσσερις πολύ επιτυχημένες μας συλλογές: «Μια εικονα…1000 λέξεις» Α&Β τόμος, στις «Τρενογραφίες» και στις "Ιστορίες μπονσάι". Κείμενά μου επίσης "κρεμαστήκαν" στους μήνες του εξαιρετικού Καλλιτεχνικού ημερολογίου της σελίδας στα έτη 2015, 2016 και 2017. Πριν από ένα χρόνο, εκδόθηκε και η πρώτη προσωπική συλλογή διηγημάτων μου «23&1 σταθμοί», για να μου επιβεβαιώσει ότι τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα αρκεί να τους φερόμαστε με αγάπη. Το μέλλον κρύβει καινούριους στόχους, νέες συλλογές και ένα μυθιστόρημα που όλο μου ξεγλιστρά και όλο επιστρέφει πιο σίγουρο…

10 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Αγαπημένη μου Μάχη…
    Είσαι προικισμένη με την πιο εκφραστική πένα!!!
    Ρυθμός, εικόνες , αίσθημα , παλμός, καρδιοχτύπι, ανάσες , στιγμές και αιωνιότητα…όλα δοσμένα σ ένα έξοχο κείμενο….
    ΜΠΡΑΒΟ…..

    Καλό σου βράδυ…

    Με εκτίμηση

    Χρυσούλα Πλοκαμάκη

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Οτι και να πω θα είναι λίγο νομίζω….μου άρεσε τόσο πολύ… μπράβο Μάχη μου!Καλή σου μέρα!

    Απάντηση
  3. sofia25164

    Να δεις που θα συμφωνήσω με την Άννα πως ό,τι και να πω είναι λίγο… Ξέρω πως δεν το θες, όμως Ευχαριστώ που μας αφήνεις να σε δούμε, να σ’ αγγίξουμε, να σε μάθουμε…Καλό απόγευμα!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Με κάνει χαρούμενη να νιώθω οτι αγκαλίάζετε έτσι όλοι σας τους ήρωές μου κάθε φορά… Σε ευχαριστώ από καρδιάς Σοφία μου.

      Απάντηση
  4. Μάρθα Δήμου

    Το πηγαίο σου ταλέντο, Μάχη μου, με μάγεψε ξανά. Κάθε φορά βρίσκεις τον τρόπο να με καθηλώνεις. Σ’ ευχαριστώ που γράφεις και μας κάνεις κοινωνούς του τόσο αξιόλογου χαρίσματός σου. Είσαι μια πολλά υποσχόμενη συγγραφέας. Την αγάπη και τον θαυμασμό μου!!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Μάρθα τόσα καλά λόγια πού να τα χωρέσω μου λες; θα τρυπήσουν οι τσέπες… κι άντε να τα κυνηγάω στο δρομο..! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ!
      Το κείμενο αυτό ήρθε τόσο εύκολα στην πένα μου που δεν ξέρω αν το έγραψα ή κάποιος απλά μου το υπαγόρευε.. όπως και να έχει..χαίρομαι που σου άρεσε …. Καλό σου απόγευμα!

      Απάντηση
  5. Βάσω Καρλή

    Έχεις το χάρισμα της δημιουργίας, Μάχη. Υπέροχο το κείμενό σου!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος