Είναι λίγες μέρες τώρα που ξυπνώ απ’ τον ίδιο εφιάλτη. Η μεγάλη καμπάνα του Προφήτη Ηλία που βρίσκεται ένα τετράγωνο πιο πάνω απ` το σπίτι μου χτυπάει τρεις φορές ακριβώς…

– Είναι νύχτα και έξω ο άνεμος χτυπάει σαν θηρίο ανήμερο τα μισόκλειστα παντζούρια… ζυγώνει παραμονή Χριστουγέννων και το σπίτι γεμάτο από την λάμψη, το άρωμα και το χρώμα των εορτών… Το στολισμένο δέντρο φαντάζει αγέρωχο πλάι στο αναμμένο τζάκι και εγώ έχω αποκοιμηθεί στον μεγάλο καναπέ που βρίσκεται απέναντι αγκαλιά με ένα μυθιστόρημα ψυχολογικού θρίλερ…

Πετάγομαι καταϊδρωμένη απ` την έντονη ζέστη και τα χείλη μου είναι σχεδόν ξεραμένα… τα μάτια μου, είναι ακόμη ναρκωμένα απ` τον ύπνο και ενώ διψάω τόσο πολύ θέλω να συνεχίσω να βυθίζομαι σε αυτόν το γλυκό μου λήθαργο… νιώθω τελείως εξαντλημένη λες και κάποιος ή κάτι μου τράβηξε μ’ έναν ανεξήγητο τρόπο κάθε μου δύναμη… Τι περίεργο… θα έπαιρνα όρκο ότι δεν είδα κανένα όνειρο κι όμως… κι όμως, επιμένω πως εδώ και λίγες ημέρες είναι ένας παράξενος εφιάλτης που βλέπω μόλις κάνω να κλείσω τα μάτια μου… να, τώρα, πριν λίγο, πριν ξυπνήσω έβλεπα πάλι εκείνη την άγνωστη μορφή… πόσο περίεργα παιχνίδια παίζει το μυαλό του ανθρώπου σαν έρχεται και τον παίρνει ο Μορφέας… Μα είναι ποτέ δυνατόν; Είναι υποτίθεται ένα πνεύμα ή κάτι παρόμοιο και έρχεται πάντα μες στις γιορτές την ώρα που τα ανύποπτα θύματα του κλείνουν τα μάτια τους… επιλέγει συνήθως ανθρώπους που ζούνε αρκετά χρόνια μόνοι και βουτηγμένοι στο χρήμα και στην χλιδή… είναι ένας από εκείνους τους επίδοξους διαρρήκτες που μπαίνουν στα σπίτια για να κατακλέψουν ότι πολύτιμο υπάρχει με την μόνη διαφορά ότι αυτή η άνευ ταυτότητας οντότητα δεν έρχεται για να κλέψει πανάκριβα τιμαλφή, χρήματα ή αντικείμενα… όχι όχι αυτή η μορφή έρχεται για να κλέψει κάτι διαφορετικό από τους κοινούς κλέφτες… κάθεται πάντα πίσω από κάποια κουρτίνα και περιμένει το θύμα να πέσει για ύπνο… συνηθίζει να διαλέγει εκείνα τα άτομα που τους παίρνει ο ύπνος διαβάζοντας ή κοιτάζοντας τηλεόραση ώστε να έχει περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας… έπειτα, μόλις το θύμα κλείσει τα μάτια του και τον πάρει για τα καλά ο ύπνος περιμένει ώσπου να έρθει η στιγμή που το θύμα θα αρχίσει να ονειρευτέ… μόλις λοιπόν αρχίσει να βλέπει έστω το πρώτο του όνειρο μπαίνει μες στο δωμάτιο του μυαλού όπου βρίσκονται αποθηκευμένα όλα εκείνα μας τα γνωστά όνειρα και αρπάζει ότι βρει… εκτός, από εκείνο το όνειρο που ήδη βλέπει στον ύπνο του το θύμα ώστε να μην το ξυπνήσει… ύστερα αφού έχει κάνει μια γερή μπάζα αποχωρεί και πάει στο επόμενο θύμα…

Μα, δεν μπορεί… δεν γίνεται παρά ακόμη κι αυτό να είναι ένα όνειρο…ένας εφιάλτης! Κι όμως θυμάμαι, ότι κάποτε είχα περισσότερα όνειρα και τώρα, τώρα όσο περνά ο καιρός αρχίζουν και λιγοστεύουν κι αυτά… Θεέ μου! Ελπίζω, πως αν τώρα κοιμάμαι μόλις ξυπνήσω θα μπορώ να ονειρεύομαι ακόμη…

_

γράφει η Μαρία Νάντη