Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Απ’ του παραθύρου τις γρίλιες·
ο ήλιος με χαιρετά!
Μα εγώ ανάβω το φως…
Προτιμώ το ψεύτικο φως
αυτό που ’χει εφεύρει ο άνθρωπος
στα δικά του μέτρα!
Το αληθινό φως·
αυτό που βρίσκεται ’κει έξω, με φοβίζει.
Ίσως γιατί ταιριάζει σε καθαρούς ουρανούς…
Ίσως γιατί προδίδει την ασχήμια μου!
Ακολουθήστε μας
Real News Καθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να διαγραφείτε με ένα κλικ και...
Στην κοίτη ενός σπασμένου καθρέφτη, είδα τον κόσμο ανάποδα. Τα πουλιά βυθίζονταν στον ουρανό, σαν πέτρες σε πηγάδι. Τα δέντρα κρεμόντουσαν από τα σύννεφα, με τις ρίζες τους γυμνές στον άνεμο, και οι άνθρωποι περπατούσαν, κρατώντας στα χέρια τους, τα πρόσωπά τους, σαν...
Αυτό το «τελοσπάντων»πόσες φορές το είδα γραμμένο,σε τοίχους,σε μηνύματα,πόσες φορές το άκουσασε ατέρμονες συζητήσεις,σε ερωτικά καβγαδάκια. Πάντα το θεωρούσα αδιαφορία. Μια εύκολη έξοδο,μια λέξη για να τελειώσει η κουβέντα,μια πόρτα που κλείνει χωρίς θόρυβο. Μέχρι...
Ακολουθήστε μας στο Google News
Διαβάστε κι αυτά
Αυτό το «τελοσπάντων»πόσες φορές το είδα γραμμένο,σε τοίχους,σε μηνύματα,πόσες φορές το άκουσασε ατέρμονες συζητήσεις,σε ερωτικά καβγαδάκια. Πάντα το θεωρούσα αδιαφορία. Μια εύκολη έξοδο,μια λέξη για να τελειώσει η κουβέντα,μια πόρτα που κλείνει χωρίς θόρυβο. Μέχρι...
Θα ήθελα να σε κάνω να χαμογελάσεις μονομιάς.Έχω κάνει κόσμημα τα δάκρυα μου μέσα σε λουλούδια.Θα ήθελα να πω τις θεωρίες μου για τα παράλληλα σύμπαντα και τις ασύμπτωτες.Υποψιάζομαι πως κάποτε ήταν το ίδιο πράγμα.Θα ήθελα να σου μιλήσω για τη λέξη «ηλιαχτίδα».Είναι...
Μην ψάχνεις την ομορφιάστο πρόσωπο.Το πρόσωπο γερνά.Τα αγάλματα ραγίζουν.Οι Τροίες καίγονται.Η ομορφιά είναι αλλού.Είναι στο χέρι που δεν σηκώνεταιγια να χτυπήσει,στο στόμαπου δεν ψεύδεται,στη σιωπήπου δεν προδίδει.Το όμορφο είναι καλό.Μια μικρή ισορροπίαανάμεσα στο...
Κύριε Κανδύλη υπέροχα τα κλειστά σας παράθυρα
και η διαμαρτυρία σας!!!
Το μόνο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν
“Τα Παράθυρα” του Κ. Π. Καβάφη:
“Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.”
Πολύ δυνατό το ποίημα σας για άλλη μια φορά.
(Πόσο ταιριαστά τα παράθυρα του Καβάφη Ελένη….)