Μια οικογένεια που ο καθένας έχει τις αδυναμίες του.

Η Όλγα Νερούντη, η κεντρική ηρωίδα, με αδυναμία στα κοσμήματα με παρελθόν, που δεν διστάζει να δώσει μια περιουσία να τα αποκτήσει.

Ο Αλέξης, πατέρας των παιδιών της, πρώην σύζυγος εδώ και χρόνια, με αδυναμία στα παράνομα και που με μια συγνώμη ξεμπερδεύει από τα πάντα με τρόπο απλό και κυνικό.

Η κόρη της η Ασπασία, βουδίστρια μεν, αλλά με αδυναμία στα αξεσουάρ που φέρουν το όνομα του Ερμή, που έπιασε τον έρωτά της με την κολλητή της και δυσκολεύεται να εμπιστευτεί ξανά και που όπως χαρακτηριστικά λέει: “Το να είσαι πιστός σε μια ιδέα, δεν σημαίνει πως έχεις μόνο μία”.

Ο γιος της ο Μάνος, με αδυναμία στο ίδιο φύλο, που αναζητά όχι το “alter ego” του, αλλά ένα πανομοιότυπο αντίγραφό του.

Ένα μονόπετρο που θα σταλεί ταχυδρομικώς -ναι, ταχυδρομικώς!- στην Όλγα, με έναν χαραγμένο αριθμό επάνω του θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου. Ένας αριθμός που ουδεμία σχέση με ημερομηνία έχει ή με τραπεζικό λογαριασμό. Πληθώρα χαρακτήρων θα εμφανιστούν, φίλοι που παραμένουν φίλοι, εχθροί που παραμένουν εχθροί, μα και πολλοί φίλοι που τελικά είναι εχθροί, σε ένα παιχνίδι γρήγορης πλοκής, έκδηλης προδοσίας και αντικρουόμενων συναισθημάτων, με τον “Κακό” να εμφανίζεται σε καίρια σημεία. Και αν αναρωτιέστε γιατί τον αποκαλούν έτσι, πολύ απλά κανείς δεν τολμά ή δεν ξέρει το πραγματικό του όνομα!

Σας μπέρδεψα; Δεν πρέπει. Ο Πάνος Παπαδάκης, με μαεστρία, απλό λόγο και ένα -ομολογουμένως- ασυνήθιστο μυθιστόρημα μάς παίρνει από το χέρι και μας οδηγεί σε ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα.

Η Όλγα, χρίζεται μάτερ φαμίλιας και δε θα διστάσει να προβεί σε έγκλημα, αμυνόμενη για την ίδια της τη ζωή, ενώ την ίδια στιγμή αναρωτιέται: «Πως γίνεται η αγάπη που έχουμε για κάποιον να μετατραπεί σε απέχθεια μέσα σε λίγα μόνο λεπτά;» Και αλήθεια, πώς γίνεται αυτό; Τι μας ωθεί σε εκείνη την περίφημη γκριμάτσα αποδοκιμασίας; Είναι η απληστία, το όφελος, το κέρδος, η λήθη; Μα πως μπορεί να ξεχαστεί αυτό το τόσο δυνατό συναίσθημα της Αγάπης;

Σε κάποιο άλλο σημείο, ο συγγραφέας μάς θυμίζει πως: «Ο καθένας μας αντιμετωπίζει το Σκοτάδι με διαφορετικό τρόπο». Και αυτό δεν γίνεται άλλωστε; Το Σκοτάδι του καθενός μπορεί να μοιάζει με εκείνο κάποιου άλλου, μα ποτέ δεν είναι το ίδιο. Όπως και εμείς εξάλλου, δεν είμαστε ίδιοι, έτσι δεν είναι;

Είχα διαβάσει πολλά για το εν λόγω μυθιστόρημα, άλλα θετικά, άλλα αρνητικά. Μα ως γνωστόν, είμαι αντιδραστικό στοιχείο και δεν επηρεάζομαι! Χαίρομαι πολύ που επέμεινα στο να το διαβάσω. Απόλαυσα το εξαιρετικό αυτό ταξίδι του Πάνου Παπαδάκη, που το γεγονός έγινε ψέμα, η ιστορία αποδείχθηκε μύθος για παιδιά και μάλιστα με πολλές versions, όπως χαρακτηριστικά λέει ο ίδιος.