Είναι εν δυνάμει μια τόσο δα μικρή ψυχή,
το περιστέρι που προ ολίγου τάισες,
να έχει να σου πει περισσότερα από εκείνα που μπορείς να αντέξεις;
Κι όμως ψες, ώρα βραδινή,
αντελήφθην τον πόνο μιας πικρίας ενός ξενιτεμού,
αδιάσπαστο πάντα απ’ το υπερεγώ μου.
Έτσι ήθελε γιατί έτσι είναι…
Ώρες μετά: Διαφεύγοντα κέρδη ο λόγος μιας παρόμοιας συνάντησης κι απόψε.
Διαφεύγοντα ψεύδη – συναισθήματα – επιθυμίες – επαναστάσεις, ουδείς λόγος.
Τίποτα δεν κερδήθηκε δίχως να χάσεις τις μικρές εκείνες μάχες αλλά όχι τον πόλεμο.
«Κουράγια», αναφώνησε η μικρή μου συνείδηση και σύρθηκα σε ένα ακόμη ξένο μαξιλάρι.
Παναθήναια 11/12/11
_
γράφει ο Νίκος Ρούπας
0 Σχόλια