Κυριακή των Βαΐων:

Οι κλητοί – υποκριτικά -,

στρώνουν χάμω, τις δάφνες του μετέπειτα θρήνου.

Μεγάλη Δευτέρα:

οι θύρες κλείνουν αμετάκλητα για τις μωρές παρθένους. 

Άραγε πόσα αμετάκλητα δεν συνειδητοποίησαμε ακόμη; 

Και πόσα ακόμη μας περιμένουν;

Μεγάλη Τρίτη:

«εάν ο κόκκος του σίτου αποθάνει, πολύν καρπόν φέρει»,

«για να ζήσεις, πρέπει πρώτα να πεθάνεις»

Μεγάλη Τετάρτη:

το προδοτικό του Ιούδα φιλί. 

Άραγε πόσες φορές προδώσαμε τον συνάνθρωπο;

Και πόσες θα προδώσουμε ακόμη;

Μεγάλη Πέμπτη:

«…τον εν τω Σταυρώ τα χείρας εκτείναντα»,

απόψε μην κοιμηθείς, 

γονάτισε κάτω από τον Σταυρό, 

απόψε ανοίγουν οι ουρανοί…

Ίσως να γίνει και το δικό σου θαύμα…

Μεγάλη Παρασκευή: 

οι καμπάνες χτυπούν τις πένθιμες και βασιλικές ώρες. 

Καιρός να παραδεχτούμε την αποτυχία μας ως άνθρωποι. 

Κόσμος συρρέει στα ανθισμένα μνήματα.

Μέγα Σάββατο:

ας αδιαφορήσουμε για τα πάθη που πνέουν γύρω μας.

«και οι Μυροφόρες ουδέν είπαν ουδενί, τις συνείχε δε έκστασις και φόβος…»

Άραγε πόσες φορές νοιώθουμε έκσταση και φόβο; 

Και πόσες θα νοιώσουμε ακόμη;

Κυριακή του Πάσχα:

Πάσχα Ελλήνων, Πάσχα:

νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, 

φάγετε και ευφρανθείτε.

Ότι Χριστός Ανέστη!

_

γράφει η Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου