Ένα κορίτσι χάνει τη μητέρα του σε τροχαίο ατύχημα και προσπαθεί να προσαρμοστεί σε μια νέα ζωή σε καινούργιο μέρος, μόνη με τον πατέρα της. Πόσο δύσκολο είναι; Θα τα καταφέρει; Πώς θα σταθούν απέναντί της οι νέοι συμμαθητές και γείτονες; Πόσο καιρό παίρνει σε κάποιον να ξεπεράσει έναν τόσο ξαφνικό και άδικο θάνατο, αν τον ξεπερνάει και ποτέ;

Το βιβλίο απευθύνεται σε παιδιά από 8 ετών και πάνω και καταγράφει με συναισθηματισμό και ειλικρίνεια όλες τις δύσκολες φάσεις (ψυχολογικές και κοινωνικές) που μπορεί να περάσει κάποιος μετά τον χαμό ενός τόσο σημαντικού προσώπου όπως είναι η μάνα. Η κυρία Αρετή Καράμπελα δίνει με τη γραφή της και τη διεισδυτική ματιά της τα σημαντικότερα μικρά και μεγάλα περιστατικά που μπορεί να φέρουν κάποιον αντιμέτωπο με τις γλυκές αναμνήσεις ενός ανθρώπου που αποχαιρετάς για πάντα χωρίς να προετοιμαστείς γι’ αυτό. Η μετακόμιση, τα αγαπημένα της πράγματα, οι συμβουλές της, η μαγειρική της. Το κορίτσι και ο μπαμπάς διαπιστώνουν πως αυτή η γυναίκα υπήρξε πολλά περισσότερα από μάνα και σύντροφος και σημάδεψε τη ζωή τους. Μαζί όμως θα καταφέρουν σταδιακά να ξεπεράσουν τον πόνο και να ξεκινήσουν να κοιτάνε μόνο μπροστά.

«Τώρα εγώ ακούω ένα αναφιλητό που μου γαργαλάει τα μάτια και θέλω να κλάψω» (σελ. 15), λέει κάπου η κόρη όταν προσέχει πως ο πατέρας της κλαίει τα βράδια. Το κείμενο όμως δεν είναι καταθλιπτικό, μιας κι έχει επίσης αστεία ή χαριτωμένα περιστατικά, όπως την επίσκεψη της γειτόνισσας με το κέικ ή την παρουσία μιας χουχουλιάρικης γάτας που θα τη βαφτίσουν Ρόζα και θα τους συντροφέψει στα κρίσιμα πρώτα στάδια της απώλειας. Πρόκειται λοιπόν για ένα εξισορροπημένο κείμενο, που περικλείει όλα εκείνα τα γεγονότα και συναισθήματα που βιώνει κάποιος σε τέτοιες δύσκολες περιστάσεις, γεμάτο αληθοφάνεια («Δε χρειάζεται να είστε τόσο προσεκτικοί μαζί μου. Γιατί έτσι μου θυμίζετε αυτό που προσπαθώ να ξεχάσω», σελ. 21), αγάπη, συγκίνηση και ωριμότητα.

Η εικονογράφηση της Daniela Iride Murgia ακροβατεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και τον σουρεαλισμό, δίνοντας εναλλακτικά τη δύσκολη πραγματικότητα της νέας οικογένειας και τον συναισθηματικό κόσμο της κόρης. Ολοζώντανες γάτες και άνθρωποι, έμφαση σε αντικείμενα που δίνουν βάρος στη σελίδα που στολίζουν, πρωτότυπες οπτικές γωνίες κι ένα χρώμα ούτε απόλυτα σκούρο ούτε και φωτεινό σχηματίζουν τη ζωή μιας νέας πραγματικότητας και δίνουν την κατάλληλη διάσταση στο κείμενο. Αγαπημένη μου είναι η εικόνα της σελίδας 30, όπου ενώνονται αρμονικά και ταιριαστά το φαντασιακό με το αληθινό.

Το «Μαμά, πού είσαι;» είναι η ιστορία ενός κοριτσιού που ζει μόνο με τον μπαμπά του κι αγωνίζεται να εξισορροπήσει την απώλεια με τη νέα αρχή. Γλυκό και τρυφερό, συγκινητικό και τραγικό, ρεαλιστικό και υπέροχο, αποτελεί μια διαφορετική αναγνωστική πρόταση της «Κόκκινης Κλωστής Δεμένης» που αξίζει ν’ ανακαλύψετε.