γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Ποιος θα έλεγε όχι σε ένα ταξίδι;

Ποιος θα έλεγε όχι σε ένα ταξίδι νοερό, ένα ταξίδι σε ένα όμορφο νησί παρέα με μαϊστράλι άνεμο;

Φαντάζομαι ελάχιστοι, και επειδή δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία, όταν ήρθε στα χέρια μου το βιβλίο της Αλέκας Ζωγράφου, το ξεχώρισα αμέσως. Ένα ταξίδι στη Χίο, ένα οδοιπορικό σχετικά με τους καταστροφικούς σεισμούς, αλλά όχι μόνο. Ένα ταξίδι που κρύβει πόνο, κρύβει έρωτες, κρύβει μυστικά αλλά και αλήθειες που ασφυκτιούν κλεισμένες σε σεντούκια ψυχών.

Με το μυαλό μου έπλασα σενάρια γύρω από τη Λαντώ, μιας και η συγγραφέας εύστοχα δεν προσφέρει πληροφορίες για τους υπόλοιπους ήρωες στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, άγγιξα τα κύματα του εξωφύλλου μήπως και μου αποκαλύψουν κάποιο από τα μυστικά τους μα αδίκως ήλπιζα, κάθισα κάπου ήσυχα και αναπαυτικά, άδειασα τη σκέψη μου από οτιδήποτε με βάραινε και άνοιξα το βιβλίο…

Η ιστορία της μικρής Μελανθώς, η οποία ανοίγει την αυλαία, συγκινεί και αφήνει αιχμές για τη συνέχεια. Ένας σεισμός θα σταθεί η αφορμή να χάσει το μητρικό χάδι και συνάμα τον κόσμο όλο. Πλάι σε έναν άξιο και δίκαιο πατέρα, τον Λαμπρινό θα βρει ξανά το νήμα της ζωής της πλάι στα τρεμάμενα δικά του, μα το κουβάρι τους είναι αρκετά μπερδεμένο και το νήμα στην προσπάθειά του να ξετυλιχτεί πολλές φορές θα φτάσει στα όριά του.

Τα κεφάλαια εναλλάσσονται με γοργούς ρυθμούς, από τη Χίο θα μεταφερόμαστε στην Αθήνα, από τις σεισμικές καταστροφές θα παρακολουθούμε καρέ – καρέ τη ζωή μιας διάσημης δημοσιογράφου και όσο προχωράμε στα άδυτα της ιστορίας, τόσο θα συνδεόμαστε με τους πρωταγωνιστές και θα συγκινούμαστε με τα βιώματά τους.    

…πόσο μπορείς να μικρύνεις τον κόσμο σαν θες να μαθευτεί η αλήθεια!…                                                      

Η Λαντώ, με τη σύμφωνη γνώμη του καναλιού της, θα μεταβεί με τους συνεργάτες της στη Χίο για να μαζέψει υλικό σχετικά με τους σεισμούς που έπληξαν κάποτε το νησί. Τα στόματα δύσκολα ανοίγουν, μα η Λαντώ έχει υπομονή, έχει ενσυναίσθηση και ανθρωπιά, προσεγγίζει με τον μοναδικό της τρόπο τους ανθρώπους και όλα γίνονται αβίαστα. Περπατάει σε τεντωμένο σχοινί, μα δεν το ξέρει. Ξυπνά πάθη, λάθη, μυστικά, ενοχές και αλήθειες που πεισμωμένες θέλουν να μείνουν αθέατες. Ο χρόνος πιέζει και ο Ασκός του Αιόλου που πλέον άνοιξε, είναι έτοιμος να σκορπίσει αντάρες μαχόμενος με το μαϊστράλι. Μη βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα. Έχετε υπομονή και πάντα να θυμάστε τον τίτλο του βιβλίου, δεν έχει επιλεγεί τυχαία…

Η κοιλάρφανη Κατίγκω, η ντόμπρα και δίκαιη Πλουμή, οι κόκκινοι χιώτικοι λαλάδες που κρατούν δέσμιο το βλέμμα της Λαντώς ενόσω το συνεργείο συλλέγει υλικό για τους σεισμούς, οι μνήμες που παίρνουν ανόρεχτα κάποιες φορές σάρκα και οστά, μια θηλιά περασμένη σε δοκάρι, αλλά και ένας κακόψυχος κουνιάδος, αναδύονται μέσα από τις λέξεις, σκαλώνουν γερά στο μυαλό του αναγνώστη και δίχως βιάση αναμένουν τα υπόλοιπα κομμάτια του παζλ για να συνδέσουν όλα μαζί το πολυσχιδές πορτρέτο της ιστορίας.

Θα περιηγηθούμε στα σκοτεινά δρομάκια της Τρούμπας με τα θαμπά της φώτα, θα ανακαλύψουμε τον όρκο σιωπής της Ουρανίας, θα κακιώσουμε στην Αννέλα που γρήγορα θα φανερώσει το αληθινό της πρόσωπο, θα χαζέψουμε δειλά τα έργα ενός ευκατάστατου ζωγράφου, θα συγκινηθούμε διαβάζοντας ένα ταλαιπωρημένο σημειωματάριο και θα χαμηλώσουμε από σεβασμό στον όσιο Παρθένιο, προστάτη των Χιωτών.  

…μην τα φωνάζεις τα άσχημα να μας ζυγώσουν…

Πολλά κομμάτια της χιώτικης ιστορίας βγαίνουν στο φως, αναμοχλεύονται με κομβικά πρόσωπα, με μυστικά για χρόνια όπως προ είπα κρυμμένα και όλο αυτό το συνονθύλευμα με τη γλαφυρή πένα της συγγραφέως, σκαρώνουν την ιστορία του βιβλίου, μια ιστορία άξια να κρατά δέσμιο το ενδιαφέρον του κάθε αναγνώστη. 

Δεν φαντάζεστε πόσα πολλά γεγονότα κυοφορεί τούτο το βιβλίο, πόσα πρόσωπα συνδέονται με μια αόρατη κλωστή και πόσο γρήγορα αλλάζουν πρόσημο τα συναισθήματά μας.

Ο καπετάν Θράσος, ο Ζήσης, ο Μίλιος, ο Κίμος, ο Γιαννιός και ο Λουκής, στέκουν πλάι στη Μαρία, τη Βαγγελιώ, τη Ματρώνα και την ήδη γνωστή σε εμάς Αταλάντη, διανθίζουν με περίσσεια αγωνία το κείμενο και του προσδίδουν αίγλη, πόνο, πίκρα, νοσταλγία αλλά και θυμό. Ονόματα όμορφα, σπάνια και άλλα ξεχασμένα, στήνουν τον δικό του χορό σε ρυθμούς χιώτικους, ζητούν πλέον τη νηνεμία των ψυχών τους απαλλαγμένα από τα δεσμά τους και αδημονούν όπως όλοι για τους τίτλους τέλους που θα δώσει η ίδια η ζωή.   

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Αλέκας Ζωγράφου, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…δεν καπνίζω πια, δεν πίνω, δεν ονειρεύομαι. Τα δύο πρώτα βλάπτουν την υγεία και το άλλο την ψυχή… 

Διάβασα εκτός των άλλων την ιστορία της Αρχοντούλας, ταλαντεύτηκα σχετικά με τη λαχτάρα μου για ένα κομμάτι από τη χορτόπιτα μιας μικρής νοικοκυράς, ζήλεψα τη δύναμη ψυχής μιας μάνας και κράτησα σφιχτά το χέρι της Καίτης όταν πάτησε το πόδι της μετά από χρόνια στα πάτρια εδάφη της.

Ούτε κατάλαβα πότε έφτασα στους τίτλους τέλους του βιβλίου. Το αγάπησα όπως και τους ήρωές του, πόνεσα πλάι τους και λυτρώθηκα αμέσως μόλις μπήκε η τελική τελεία της ιστορίας. Πονούν οι μνήμες όταν σκαλίζονται; Πονάει η αλήθεια όταν βγει στο φως; Πονάνε τα μυστικά που πλέον μαθαίνονται; Όλα πονούν μα είναι φορές που ο πόνος είναι γλυκός και αναγκαίος.

Η ιστορία τρέχει ευχάριστα, δεν πλατειάζει, τα μικρά κεφάλαια συνδράμουν έτσι ώστε ο αναγνώστης να πάρει μια μικρή ανάσα και να συνεχίσει και όλα αυτά πλάι στη γάργαρη γραφή της δημιουργού συνθέτουν ένα άρτιο αποτέλεσμα. Όταν έκλεισα το βιβλίο, πέραν από ένα χαμόγελο με τύλιξε στα δίχτυα της μια μελαγχολία, μα με ευχαρίστηση θα το άρχιζα και πάλι από την αρχή!

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Το μαϊστράλι είναι εκείνο το αεράκι που όλοι λαχταρούν, για να τους δροσίζει το πρόσωπο, να ξεσηκώνει το θάρρος της ψυχής και να βάζει σε πειρασμό τα όνειρα…

Η δημοσιογράφος Λαντώ Αβινού φτάνει στη Χίο, προκειμένου να κάνει ένα εκτενές ρεπορτάζ για τους σεισμούς που έπληξαν το νησί το 1881 και το 1949. Ως εκείνη τη στιγμή, τίποτα δεν προμηνύει τα ρίχτερ που θα συνταράξουν τη ζωή της.

Η άγνοιά της για την αληθινή της ταυτότητα, τη φέρνει αντιμέτωπη με μια σειρά από μυστικά που έρχονται στο φως. Οι αλήθειες πλέον καραδοκούν και δεν σταματούν να τέμνονται…

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.

Η Αλέκα Ζωγράφου γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Ορχομενό Βοιωτίας. Σπούδασε γαλλική φιλολογία στην Αθήνα, ενώ παράλληλα ξεκίνησε να αρθρογραφεί. Από το 1998 έως σήμερα ασχολείται με το τηλεοπτικό ρεπορτάζ και είναι υπεύθυνη σε μόνιμες στήλες στο περιοδικό “TV ΖΑΠΙΝΓΚ”, ενώ έχει εργαστεί στο ραδιόφωνο στη σύνταξη και εκφώνηση ειδήσεων.

Το βιβλίο “Ο Ζώζι και η… ποντικο-Μόνα Λίζα” αποτελεί το πρώτο της βήμα στην παιδική λογοτεχνία (2009). Ακολούθησε το βιβλίο “Μ, όπως Μελίτα, όπως μέλι” (το 2011 ) και “Ο Μανώλης, ο κύριος Μη με μαλώνεις” (2013).

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.