Δεν έχω όμορφα λόγια απόψε, να σου γράψω
δεν έχω ωραία λόγια απόψε, να σου πω.
Πάλι για πόλεμο, ακούω στις ειδήσεις
η μελαγχολία, κατακλύζει τις αισθήσεις.
Κλείνω τα μάτια
από την θλίψη να κρυφτώ.

Πώς να γλυκάνεις, τόσα δακρυσμένα μάτια;
Πώς να μείνεις ασυγκίνητος, στου ολέθρου την στιγμή;
Πώς να μαζέψεις της καρδιάς σου, τα κομμάτια;
Πώς να χωρέσεις, όσα δεν τα χωράει η Λογική;

Δεν έχω όμορφα λόγια απόψε, να σου γράψω.
Πώς να περιγράψεις το γκρίζο της ζωής, με λέξεις;
Πώς να περιγράψεις το άσχημο παρόν, με χρώμα;
Πώς να χωρέσεις τόσα όμορφα όνειρα
σε έναν ατέλειωτο χειμώνα;

Ναι ξέρω, έρχονται τα Χριστούγεννα
πρέπει να ανθίσει η ελπίδα
να είμαστε αισιόδοξοι
με τον Χριστό, για ασπίδα.

Είθε του Χριστού η γέννηση, τον όλεθρο να σβήσει
οι πόλεμοι να πάψουνε, να βασιλέψει ειρήνη.
Ο άνθρωπος τον άνθρωπο, ξανά να αγαπήσει.
Το άδικο να νικηθεί, απ’ την δικαιοσύνη.

Χριστούγεννα σημαίνουνε, νοιαζόμαστε, αγαπάμε
το φως ζεσταίνει τις καρδιές, η ελπίδα φτερουγίζει.
Πλάθοντας νέα όνειρα, τους πόθους μας μεθάμε
ήλιος, η ελπίδα γίνεται και το όνειρο ανθίζει.
Γιατί Χριστούγεννα σημαίνουν
αγάπη, αλληλοσεβασμό, αδελφοσύνη
και φυσικά, συμπόνια
που τον πόνο θα απαλύνει.
Να ανθίσει το χαμόγελο ξανά, στα πικραμένα χείλη.

Και οι ορκισμένοι από παλιά, εχθροί
να δώσουν τα χέρια, να αγκαλιαστούν ξανά.
Να γίνουνε.
Δυο καλοί φίλοι.

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος