Μετάξι και δαντέλα, της Ελένης Παπαδοπούλου – Λαμπράκη

Πρωτοπρόσωπη αφήγηση, άμεση, λιτή, ρέει σαν το γάργαρο νερό του χρόνου, γεμάτη ενθυμήσεις όμορφες και ξέγνοιαστες αλλά και άσχημες. Γιατί στο μυθιστόρημα έχουμε μια πρωτότυπη ιδέα: η ιστορία δεν περιορίζεται στους τοίχους του ατελιέ αλλά επεκτείνεται σε όλη τη ζωή του μικρού παιδιού που μεγαλώνει μαζί με την πόλη που αγάπησε και αγαπάει. Έτσι εμφανίζονται ο τότε Βασιλικός Κήπος με τις πάπιες και το μαλλί της γριάς, τα κρυφά ραντεβουδάκια που είχαν οι φτωχές, συνήθως επαρχιωτοπούλες, μοδίστρες, με τους άντρες που τους κάνουν τα γλυκά μάτια, τα εξοχικά και μακρινά Πατήσια και τόσα άλλα πανέμορφα στιγμιότυπα, που θα αναπολήσουν οι μεγαλύτεροι αναγνώστες και θα επιθυμήσουν οι νεότεροι.

Ένα υπέροχο αφήγημα, γεμάτο συγκίνηση και αναμνήσεις, αστεία και σοβαρά περιστατικά, πολυεπίπεδο και καλοδουλεμένο μέχρι τέλους, που με ταξίδεψε μακριά από το σήμερα και με κέρδισε ουσιαστικά από την πρώτη λέξη! Και τι ωραία φωτογραφία αυτή στο εξώφυλλο, τι αρχοντιά που αποπνέει η γυναίκα της εικόνας!