Με εμπαίζουν οι αισθήσεις μου

Χάνω ό,τι έρχεται στη φαντασία μου

κι απέχει πολύ απ’ την πραγματικότητα.

Γι’ αυτό, συχνά-πυκνά,

καλώ τούτα τα φαντάσματα κοντά μου.

Αδύνατον. Με εμπαίζουν οι αισθήσεις μου

και περνούν τα χρόνια στα χαμένα.

Είναι στ’ αλήθεια βάρβαρη η εποχή μας

που ορίζει τι θα δω, τι θα γευθώ

παραμερίζοντας τη λογική,

γιατί μου παίρνει χρόνο,

γιατί όλα όσα βλέπω, ακούω και οσφραίνομαι

αντιμάχονται την αλήθεια της πραγματικότητας.

Χάνω ό,τι έρχεται στη φαντασία μου, σαν σε ταινία,

που πριν καλά-καλά καταλάβω τι βλέπω, το χάνω.

Απλώς το χάνω και δε θα σκεφτώ ποτέ τι έχασα.

Θα φύγω ικανοποιημένη πως είδα μια ταινία.

Τώρα κατάλαβες γιατί το πνεύμα χάνεται;

Η λογική μπαίνει, εξαιτίας των αισθήσεων,

συχνά σε περιόδους έκπτωσης

και εκπίπτει ο άνθρωπος με την οφθαλμαπάτη

και τις ατέλειωτες ψευδαισθήσεις του.

–

γράφει η Άννα Δεληγιάννη – Τσιουλπά