Μια μικροσκοπική νουβέλα που -και λόγω μεγέθους και λόγω θέματος- δεν σε αφήνει να την αφήσεις από τα χέρια σου! Το θέμα που πραγματεύεται μπορεί κάποιοι να το βρουν εκκεντρικό, κάποιοι άλλοι σοκαριστικό, ότι δεν συμβαίνουν τέτοια πράγματα… και όμως, είναι ένα βαθύτατα ανθρώπινο και ρεαλιστικό θέμα, χωρίς χρονικό περιορισμό. Θα μπορούσε να συμβεί και στη χώρα μας, αν δεν ήμασταν τόσο πουριτανοί σε θέματα διαφορετικότητας, πάσης φύσεως. Ο Σαλ που έχει σαν μοναδικό όνειρο να γίνει μια μέρα Σάλι, ξεκινάει ένα ταξίδι για την πραγματοποίηση του κρυφού και φανερού του πόθου, κλείνοντας όλες τις εκκρεμότητες με το παρελθόν. Αποχαιρετάει έναν έναν, ξεκινώντας από τη μητέρα του, όσους τον ήξεραν ως Σαλ, γιατί σκοπεύει να επιστρέψει -αν ποτέ επιστρέψει- ως μελαχρινή γυναικάρα Σάλι! Σε ένα ταξίδι προς την αναζήτηση της ευτυχίας, της αποκατάστασης του λάθους που έκανε η φύση, συνοδοιπόρος θα γίνει ένας απόστρατος του πολέμου από το Αφγανιστάν, που το ξύλινο πόδι του όπως θα του εξομολογηθεί, δεν το έχασε στον πόλεμο αλλά στο στρατό που υπηρετούσε με τους ομοεθνείς του! Και σαν να μην έφτανε αυτό, θα τους ακολουθήσει με το έτσι θέλω και ο θείος Ντον, ένα εβδομηνταεξάχρονος γκέι που βρίσκει το θάρρος να παραδεχτεί ότι τόσα χρόνια ήταν δυστυχισμένος και όσα του απομένουν από δω και στο εξής, είναι αποφασισμένος να τα ζήσει όπως αυτός θέλει και επιθυμεί!

Η παράξενη συντροφιά, μέσα από πολλές στάσεις, συναντήσεις, αναζητήσεις ατόμων και κυρίως υπαρξιακών ζητημάτων του καθενός και όλων μαζί, θα καταφέρει να φτάσει στον προορισμό που ο καθένας επιθυμεί…

Με γλώσσα ελεύθερη, διαφορετική, χιουμοριστική, σαρκαστική αλλά τόσο αληθινή η Σώτη Τριανταφύλλου υπογράφει ένα μικρό αριστούργημα γύρω από τους ανθρώπινους πόθους, τα κρυφά και φανερά θέλω του καθενός και συγκινεί με τον τρόπο που δέχονται οι ήρωές της τις ιδιαιτερότητες των συνανθρώπων τους.

Πόσο εύκολο είναι αυτό να συμβεί στην πραγματικότητα, στη δική μας κοινωνία;

Νομίζω, πάρα πολύ δύσκολα, για να μην πω με τίποτα!

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Ξάπλωσα ανάσκελα και κοιτούσα τις σκιές στο ταβάνι. Ποτέ δεν ξέρεις πότε και πού θα συμβεί η στραβή: φοβόμουν την Οκλαχόμα αλλά πριν από λίγα χρόνια, το 2007 ή το 2008, στο Ντιτρόιτ είχε δολοφονηθεί ένας κομμωτής που γνώριζα• επρόκειτο για έγκλημα μίσους αλλά δεν συνελήφθη κανείς, η υπόθεση μπήκε στο αρχείο. Και τον περασμένο Απρίλιο βρέθηκε δολοφονημένη η Κόκο• όταν είσαι μαύρος, τραβέλι, πουτάνα και τζάνκι, όλα μαζί και ταυτοχρόνως, πας φιρί φιρί να γίνεις σφαχτό, κι η αστυνομία κάνει την πάπια.
Δεν είχα ακούσει για εγκλήματα εναντίον ανθρώπων σαν εμένα στην Οκλαχόμα, αλλά ήμουν σίγουρος ότι είχαν γίνει. Η σκέψη με κράτησε ξάγρυπνο. Άκουγα τον Μπραντ να ξεβιδώνει το τεχνητό πόδι, να κάνει μπάνιο και να ξαπλώνει στο διπλανό κρεβάτι μ’ έναν αναστεναγμό, στο μισοσκόταδο τον είδα να σκεπάζεται με το πάπλωμα της μάνας. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η εικόνα μού έφερε δάκρυα στα μάτια. Αναρωτήθηκα αν ο Μπραντ ονειρευόταν να ξυπνήσει με ολόκληρο το πόδι του, ακέραιος. Δεν κλαίω στις περιστάσεις όπου κλαίνε οι άνδρες – κλαίω σε όλες τις περιστάσεις. Πράγμα που γίνεται κάπως προβληματικό όταν έχω κάνει το περίτεχνο μακιγιάζ, στο οποίο, όπως είπα, δυσκολεύομαι να αντισταθώ.

Οι «Μηχανικοί καταρράκτες» είναι η ιστορία του Σαλ που, στην πραγματικότητα, είναι η Σάλλυ. Ο Σαλ ταξιδεύει μέχρι το Μεξικό για να υποβληθεί σε επέμβαση αλλαγής φύλου, για να βρει την αληθινή του ταυτότητα και να αναλάβει την ευθύνη της.

Οι «Μηχανικοί καταρράκτες» είναι μια αφήγηση για τις διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά κυρίως για τις ομοιότητες – για τη φιλία και τον έρωτα που μπορούμε να συναντήσουμε σε απροσδόκητες στιγμές, σε απροσδόκητους τόπους.

Όπως λέει ο Σαλ, «οι άνθρωποι είναι προβλέψιμοι, εκτός από τις φορές όπου είναι απρόβλεπτοι» – σ’ αυτό το βιβλιαράκι οι άνθρωποι είναι, όπως πάντα και με τον τρόπο του ο καθένας, χαριτωμένοι, γεμάτοι γλυκύτητα, παιδιάστικοι κι αξιαγάπητοι.