γράφει ο Κώστας Τραχανάς

«Χόρευες και ήσουν τόσο γλυκιά. Και η μουσική, το τραγούδι. Υπήρχε κάτι το τόσο μελαγχολικό σ΄εκείνους τους στίχους.

Το τραγούδι, συνέχισα, το έλεγαν “Never let me go”. Έπειτα τραγούδησα τους δυο στίχους για εκείνη.

“ Never let me go.Oh, baby,baby.Never let me go…”

Φανταζόμουν πως μιλούσε για μια γυναίκα που της είπαν πως δεν μπορούσε να κάνει παιδιά.Αλλά απέκτησε ένα μωράκι και ήταν τόσο χαριτωμένη, το κρατούσε τόσο σφιχτά στο στήθος της, επειδή έτρεμε μήπως τους χωρίσουν, γι΄αυτό έλεγε μωρό μου, μωρό μου, ποτέ μη με αφήσεις…»

Η Κάθι, η Ρουθ και ο Τόμι μεγαλώνουν εσωτερικοί σ΄ένα απομονωμένο ίδρυμα στην αγγλική ύπαιθρο, στο Χάιλσαμ. Είναι ένα σχολείο με παράξενους, αυστηρούς κανόνες, όπου οι καθηγητές δεν παύουν στιγμή να υπενθυμίζουν στους μαθητές τους πόσο ξεχωριστοί είναι.

Αλλά αυτό που τους κάνει ξεχωριστούς είναι μια ασύλληπτη σκληρή αλήθεια.Οι τρόφιμοι του Χάιλσαμ βρίσκονται εκεί για έναν συγκεκριμένο σκοπό. Κανένα από αυτά τα παιδιά δεν θα πάει στην Αμερική, κανένα από αυτά δεν θα δουλέψει σε σουπερμάρκετ, κανένα από αυτά δεν θα γίνει σταρ του σινεμά. Η ζωή τους είναι προδιαγραμμένη. Θα γίνουν ενήλικες και πριν γεράσουν, προτού φτάσουν στην μέση ηλικία, θα αρχίσουν να δωρίζουν τα ζωτικά τους όργανα.Γι΄αυτό τα δημιούργησαν…

Ήρθαν σε αυτό τον κόσμο για έναν σκοπό και το μέλλον όλων τους, έχει προαποφασιστεί. Μόλις φύγουν από το Χάιλσαμ θα αρχίσουν να προετοιμάζονται για τις πρώτες δωρεές…

Πρόκειται για ένα εφιαλτικό, δυστοπικό μυθιστόρημα για την ανθρώπινη φύση και την εύθραυστη ουσία της ζωής.