–
σκουριασμένες λιμνοθάλασσες
χορεύουν σ’ ένα μουχλιασμένο λιμάνι
θίασος γυμνός
από ξεχασμένα μπορντέλα
που ισορροπούν σε άδεια ποτήρια
μπόμπας φτηνής και νοθευμένου έρωτα
στ’ ασπρόμαυρο λιβάδι
της πορνείας
–
…ποτίζω την αισιοδοξία με αλκοόλ,
αφιονίζω κάθε μου κύτταρο,
πριν προλάβουν να μ’ αποκοιμίσουν οι οθόνες…
–
…τα όνειρα δεν κοιμούνται πια,
σε ξενύχτια αλκοολούχα
ξεχνούν της μέρας τις αυταπάτες…
–
…σιδερένια σκηνή
με ξύλινη κουρτίνα
τα αίματα στραγγίζει,
οι πόνοι κολυμπούν
σε προσευχές γεμάτες αλκοόλ,
μαρκαρισμένο δέρμα
στης μετανάστευσης το βυρσοδεψείο…
“…ποτίζω την αισιοδοξία με αλκοόλ,
αφιονίζω κάθε μου κύτταρο,
πριν προλάβουν να μ’ αποκοιμίσουν οι οθόνες…”
Όπως και τα προηγούμενα, έτσι κι αυτά τα θραύσματα γίνονται έναυσμα για σκέψεις και προβληματισμούς. Περιμένουμε συνέχεια, φίλε μου Δήμο!
Εξαιρετικά τα θ(ρ)αύ(σ)ματά σου Δήμο!
Συγκλονιστικά για άλλη μια φορά!!!Πολλά συγχαρητήρια!!!
Γνωρίζεις βέβαια Δήμο τι έχουν προξενήσει σε μένα αλλά και σε άλλους τα “θραύσματα” σου. Τα τραύματα από τα θραύσματα σου έγιναν πλέον σαν εκείνες τις ουλές που καθιστούν μια φυσιογνωμία πιο ελκυστική, πιο ενδιαφέρουσα. Καλή πρωτομαγιά και θραύσματα πολλά, σε χρόνια πιο καλά.