Όλα κυλάνε όμορφα και φυσιολογικά στα σκοτεινά λαγούμια των ταρτάρων ώσπου ο Ήρα αποφασίζει να κάνει την επανάστασή του και σκάβει προς τα πάνω για να βγει στο φως και να ανακαλύψει αν υπάρχει άλλος κόσμος πέραν αυτού στον οποίο ζει. Η πράξη του αυτή θα φέρει μεγάλα προβλήματα και ανακατατάξεις. Γιατί δεν πιστεύουμε όποιον μας δείχνει κάτι διαφορετικό και μας βγάζει από τη ρουτίνα μας; Ως πού μπορούμε να φτάσουμε για να μην ταραχτεί η οικεία ισορροπία των πραγμάτων;

Ο Νίκος Αντωνίου έγραψε ένα δυνατό και γεμάτο νοήματα και ιδέες παραμύθι που αποτυπώνει τον τρόπο που αντιμετωπίζει η κάθε κοινωνία σε όλες τις εποχές τον πρωτοπόρο, τον φιλομαθή, αυτόν που ξεχωρίζει από την ομάδα: τον στηλιτεύει, τον λοιδωρεί, τον φυλακίζει κι αρνείται να πιστέψει στο καινούργιο, γιατί φοβάται συνέπειες που υπάρχουν μόνο στο δικό της κεφάλι! Στο βιβλίο αυτό γνωρίζουμε κάτι παράξενα ζώα, τους ταρτάρους, που μοιάζουν με μεγάλα ποντίκια και ζουν σε λαγούμια κάτω από τη γη. Ο βασιλιάς τους και οι αξιωματούχοι του είναι ξαπλωμένοι ολημερίς περιμένοντας τα καλούδια των υπηκόων τους ενώ ο ανώτατος άρχων κάθε τόσο αναγορεύει σε «τάρταρο του μήνα» όποιον έχει φέρει το περισσότερο φαγητό. Ο Ήρα είναι ένας ονειροπόλος τάρταρος που στοχάζεται, παρατηρεί και ψάχνεται αντί να φέρνει φαγητό. Οι σκέψεις του και οι παρατηρήσεις του από τον γύρω τους κόσμο τον πείθουν πως κάτι υπάρχει πάνω από τη γη, μιας και από κει πέφτει νερό, από κει προέρχονται και οι ρίζες που σκάβουν. Συζητά γι’ αυτό με τον σοφό του βασιλείου τους, με έναν αξιωματούχο, ακόμη και με τον βασιλιά, όλοι τους όμως τον αποπαίρνουν. Ο Ήρα λοιπόν, με παρότρυνση της Φόνης, κάνει τη δική του επανάσταση κι αρχίζει να σκάβει για να ανακαλύψει τον νέο κόσμο, κάτι που θα του φέρει μεγάλους μπελάδες. Ο Νίκος Αντωνίου αναλύει προσεκτικά και με αληθοφάνεια ποικίλα και διαφορετικά επιχειρήματα σχετικά με τις αποκαλύψεις του Ήρα που ίσως βάλουν σε κίνδυνο το κλειστό βασίλειο των τάρταρων, εξ ου και φυλακίζεται. Μια αναπάντεχη εξέλιξη όμως τον ξαναφέρνει στο φως και αυτό θα είναι η αρχή μιας σειράς από γεγονότα που θα αλλάξουν για πάντα την καθεστηκυία τάξη.

Μου άρεσε πολύ ο χαρακτήρας του Ήρα και αγάπησα τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται. Σκιαγραφείται με ακρίβεια ο χαρακτήρας του φιλέρευνου και φιλομαθούς ατόμου που θα ξεχωρίσει από το σύνολο και θα οδηγήσει σε αλλαγές την κοινωνία, χωρίς όμως αυτό να είναι το ζητούμενο, μιας και πρωτεύει η αλήθεια και η γνώση. Τα μικρά παιδιά θα καταλάβουν με αυτήν την ιστορία πως δε χρειάζεται η τυφλή υπακοή σε νόμους και κανόνες αλλά η ανάπτυξη και η καλλιέργεια της προσωπικότητας μέσα από τα διάφορα ερεθίσματα, χωρίς να έχουμε τον φόβο πως κάνουμε κάτι κακό ή αντίθετο στην κοινωνία της οποίας είμαστε μέλος. Το τέλος είναι λυτρωτικό, συγκινητικό και τρυφερό, χαρίζει μια θέση στον ήλιο για τον καθένα από μας που θα θελήσει να ακολουθήσει το δικό του μονοπάτι. Η εικονογράφηση της Ντανιέλας Σταματιάδη βασίζεται φυσικά στους τόνους του μαύρου και του σκούρου, μιας και η δράση εκτυλίσσεται κυρίως στα υπόγεια λαγούμια των ταρτάρων, όταν όμως ανακαλύπτουμε τον υπέροχο, φωτεινό, δροσερό απάνω κόσμο τα χρώματα χαρίζουν μιαν αισθητική πανδαισία! Προσέξτε πόσο περίπλοκα είναι τα λαγούμια και πόσο αδρά σκιαγραφημένα τα διακριτικά γνωρίσματα των αξιωματούχων ταρτάρων! Μια υπέροχη και δυνατή αλληγορία για τη διαφορετικότητα, γεμάτη ιδέες και νοήματα που θα οδηγήσουν σε πολλές ώρες συζητήσεων και ανταλλαγής απόψεων μεταξύ μικρών και μεγάλων.