γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Μικροί μου φίλοι,

Όταν μια διαδικτυακή φίλη, μου ζήτησε να αναζητήσω το παραμύθι μια χρωματιστή συγγνώμη, να το διαβάσω και να το παρουσιάσω σε όλους εσάς, ειλικρινά δεν μπορούσα να φανταστώ τι ήταν αυτό που με περίμενε μέσα στις σελίδες του.

Το βιβλίο έφτασε γρήγορα στα χέρια μου χάρη στους υπεύθυνους των εκδόσεων Έναστρον τους οποίους και ευχαριστώ και είμαι σίγουρη ότι η μεταξύ μας συνεργασία θα επιφέρει θετικά αποτελέσματα.

Χωρίς να χάσω χρόνο, περιεργάστηκα με πολλή προσοχή το εξώφυλλό του, διάβασα τη σημείωση της συγγραφέως στο οπισθόφυλλο, κι όταν πια άρχισα να μαθαίνω την ιστορία του, ένιωσα ευγνώμων που το είχα επιλέξει ανάμεσα σε τόσα άλλα να το διαβάσω, με απώτερο σκοπό να το μοιραστώ μαζί σας.

Αγαπημένοι μου, σήμερα θα σας παρουσιάσω την ιστορία του Νίκου, ενός παιδιού ξεχωριστού, ο οποίος λατρεύει τα χρώματα, γι’ αυτό και ο τίτλος του είναι τόσο χρωματιστός!

Ο Νίκος λοιπόν, είναι ένα παιδί σαν όλους εσάς, που διαφοροποιείται λίγο, γιατί έχει ένα τόσο δα μικρό θεματάκι με τα μάτια του και θα πρέπει να φορέσει γυαλιά για να τα βλέπει όλα ξεκάθαρα. Μαζί με τους γονείς του, επισκέπτεται ένα κατάστημα οπτικών, διαλέγει ένα όμορφο ζευγάρι γυαλιά και νιώθει άγχος για την πρώτη μέρα που θα πάει στο σχολείο με τα γυαλιά του…

Πώς θα τον αντιμετωπίσουν να συμμαθητές του, σκέφτεται…

Πράγματι, δικαιολογημένα ένιωθε άγχος, γιατί εσείς μικροί μου φίλοι, κάποιες φορές είστε πολύ αυστηροί κριτές με κάτι καινούργιο και κάτι διαφορετικό, ενώ δεν θα έπρεπε…

Έτσι λοιπόν, η πρώτη μέρα στο σχολείο για τον Νίκο με τα γυαλιά του, δεν εξελίχθηκε καλά.

Αναρωτιέστε τι έγινε;

Θα σας πω, ευθύς αμέσως…

Οι συμμαθητές του γελούσαν βλέποντας τον Νίκο με τα γυαλάκια του και άρχισαν να τον κοροϊδεύουν. Ακόμα και η πιο κοντινοί του φίλοι, είχαν την ίδια συμπεριφορά με όλους τους άλλους.

Όπως εύκολα αντιλαμβάνεστε, ο Νίκος άρχισε να απομονώνεται από όλους, να κάθεται μόνο τους σε ένα απόμερο σημείο της αυλής του σχολείου και να ασχολείται με τις μπογιές του και με τα χαρτιά του. Σε αυτό το σημείο θα σας αποκαλύψω ένα μικρό του μυστικό. Ο νέος μας φίλος, αγαπούσε ή καλύτερα λάτρευε να ζωγραφίζει και οι ζωγραφιές του ήταν όμορφες, ήταν ζωγραφιές ξέχειλες ταλέντο.

Πάμε τώρα πίσω στο πρόβλημά του…

Η οικογένεια του δυστυχώς, δεν είχε αντιληφθεί ότι ο μικρός Νίκος αντιμετώπιζε ένα τέτοιο πρόβλημα και φυσικά ούτε στο σχολείο είχαν καταλάβει κάτι. Όταν όμως μια μέρα ο δάσκαλος βρήκε τον Νίκο να κάθεται μόνος του και κατάλαβε τι ακριβώς είχε συμβεί μεταξύ του Νίκου και των συμμαθητών του, έλαβε δράση και μια του φαεινή ιδέα ήταν η αφορμή για να διορθωθούν όλα!

Όπως σε κάθε παιδική ιστορία που μοιράζομαι μαζί σας έτσι και τώρα, δεν θα σας αποκαλύψω πώς ολοκληρώνεται και ποιο τέλος έχει επιλέξει η συγγραφέας να μας χαρίσει, αν και είμαι σίγουρη ότι από τον τίτλο του βιβλίου και μόνο, μπορείτε να αντιληφθείτε πολλά, μιας και είστε πανέξυπνοι!

Θα σας πω μονάχα ότι, εσείς μικροί και αγαπημένοι μου φίλοι, καλό θα είναι να μπαίνετε στη θέση του άλλου πριν αρχίσετε να τον κοροϊδεύετε και να αντιλαμβάνεστε πώς εκείνος νιώθει με τη συμπεριφορά σας.

Είμαι σίγουρη ότι αυτό που θα ανακαλύψετε δεν θα σας αρέσει, γι’ αυτό θα σας παρακαλούσα, να είστε ευγενικοί, να είστε προσεκτικοί με κάθε τι διαφορετικό, κάθε τι καινούργιο, να του δίνετε τον χρόνο που χρειάζεται και να το αγκαλιάζετε με αγάπη.

Πριν κλείσω θα ήθελα να αναφερθώ και σε εσάς γονείς. Επιτρέψτε μου να σας αφυπνίσω, και να σας προτρέψω να είστε αρκετά παρατηρητικοί και προσεκτικοί με τις συμπεριφορές των παιδιών σας, ούτως ώστε όταν αντιληφθείτε τη παραμικρή διαφορά των παιδιών, να είστε έτοιμοι να επέμβετε με αγάπη και με μια μεγάλη αγκαλιά!

Τέλος θα ήθελα με σεβασμό προς τη δουλειά των εκπαιδευτικών να πω ότι και εκείνοι με τη σειρά τους πρέπει να είναι παρατηρητικοί, ανά πάσα στιγμή να βλέπουν πώς κινούνται και πώς συμπεριφέρονται τα παιδιά, να αναγνωρίζουν αν κάποιο παιδί είναι λυπημένο, απομονωμένο ή στενοχωρημένο και να προσπαθούν με κάθε τρόπο να το κάνουν ευτυχισμένο και να το εντάσσουν στο σύνολο.

Ολοκληρώνοντας, να σημειώσω ότι, στο τέλος του βιβλίου, θα γίνει μια εκτενέστερη αναφορά για την κεντρική του ιδέα που δεν είναι άλλη από την ενδοσχολική βία, θα έρθουμε σε επαφή με ερωτήματα που μπορούν να τεθούν έτσι ώστε το παιδί να αντιληφθεί όλα όσα μοιραστήκαμε στις σελίδες του και φυσικά μας προσφέρεται ένα κείμενο στο οποίο υπάρχουν ιδέες για θεατρικό παιχνίδι τόσο για το παιδί όσο για τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς.

Εύχομαι αυτό το παιδικό βιβλίο, να γίνει αφορμή και να διαβαστεί από μικρούς και από μεγάλους για να αντιληφθούν όλοι τη σημαντική αξία ενός ευτυχισμένου παιδιού και να παραδειγματιστούν προς αποφυγή πάντα για το θέμα της ενδοσχολικής βίας.

Τέλος, αξίζει να αναφερθεί ότι το βιβλίο κυκλοφορεί και σε audio book.

Εικονογράφηση: Άννα Ρουσσοπούλου

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Ο Νίκος πρέπει να φορέσει γυαλιά. Όταν το πρωτακούει νιώθει άβολα. Πώς θα είναι με τα γυαλιά; Πώς θα τον αντιμετωπίσουν τα υπόλοιπα παιδιά στην τάξη του; Μια απρόσμενη εξέλιξη όμως τους βοηθά όλους να δουν τα πράγματα με άλλα μάτια…

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου:

Η Ειρήνη Γεωργία Γαλάνη μένει στην Αθήνα, αλλά κατάγεται από την υπέροχη Δράμα. Είναι δημόσιος υπάλληλος και διαπιστευμένη coach του τμήματος life coaching του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ). Το παραμύθι “Φτάνει που θυμάμαι εγώ” είναι η πρώτη της συγγραφική προσπάθεια και αναφέρεται στο μεγάλωμά της δίπλα σε έναν υπέροχο παππού με Αλτσχάιμερ.

Μπορεί οι άνθρωποι με άνοια να μη μας θυμούνται πάντα, αλλά τους θυμόμαστε εμείς, και αυτό είναι αρκετό.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έναστρον.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις I – Write.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.