Όταν η μοναξιά γίνεται αφόρητη
έτοιμη να σε πλακώσει σαν βράχος
οι τοίχοι μοιάζουν σαν κελιά, πέφτουν επάνω σου.
Ο αέρας σου κόβει την πνοή
σου στερεί τη μυρωδιά, η σιγή νεκρώνει τα πάντα.
Μιλάς με τον εαυτό σου
σκέψεις άσχημες πνίγουν την ύπαρξή σου
η ανάσα σου γεμίζει το στήθος, με πόνο, με καημό.
Οι νύχτες μεγαλώνουν και οι βροντές στα παραθύρια
γίνονται έντονες.
Ήχοι, τριξίματα βουβά, τραντάζουν τη γαλήνη σου
όλα τα χρώματα του καμβά γίνονται γκρίζα.
Οι φόβοι ζωντανεύουν και οι μνήμες κιτρινισμένες
μέσα στο χρόνο, συννεφιές.
Το δρομολόγιο της θλίψης έχει πορεία
γεμάτο τρομαχτικά ταξίδια.
Οι ψίθυροι στο σκοτάδι, ζωντανεύουν φτιάχνουν παραμύθια.
Και το μυαλό ασυνάρτητο, εκεί να πονά.
Ναι κάπου εκεί, αναζητάς τον εαυτό σου
προσπαθώντας να βγεις από το τούνελ της καταστροφής.
Ναι κάπου εκεί ξυπνάς, ανοίγεις τα παράθυρα
να μπει φως, καθαρός αέρας, ρουφάς τον ήλιο και τραγουδάς.
Αποκτάς ελπίδα κι όλα φαντάζουν ζωντανά
αποκτούν χρώμα.
Γιατί είσαι άνθρωπος και η καρδιά είναι η σωτηρία σου
το τραγούδι η ορμή σου
και η συντροφιά το εισιτήριο για τη ζωή.