Φωτογραφία: Βασιλένα Μιτσιάδη

Στέκουμε ανεμοφόρα λογική

ταραγμένη γαλήνη στη σκιά των νεφελών,

κι όλα στροβιλίζονται εντός μας

της καθημερινότητας συνηθισμένο φονικό,

κοινωνία που ουρλιάζει αιώνες τώρα παρακμή,

πιότερο παρά ποτέ άλλοτε επιλογή,

δες οι τύχες των πάντων πέσαν πάνω μας,

δες σ’ όλων των εποχών τα μήκη και πλάτη

παραφροσύνη τρομερή, λοιπόν, τι ζητάς μας είπαν;

Πλάνη ή αλήθεια, δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο,

δεν υπάρχει καιρό για τίποτα άλλο,

ολομέτωπη αντεπίθεση, το ξεχώρισμα

της ήρας απ’ το στάρι ξεκίνησε, από μας, σε μας,

μυλόπετρα είναι και αλέθει,

αμόνοιαστος δεν κέρδισε, κανείς,

εναντίωση των όλων, κόντρα στις επιβλέψεις

τις μαύρες προβλέψεις, ας παραταχτούμε της ειρήνης

γαλανόλευκο, και μ’ αυτό ας χαράξουμε πορεία,

μας έμαθε το παρελθόν, μας ξέρει ανιδιοτελής μάχη,

πότε σ’ άμυνα, πότε σ’ επίθεση,

να φυλάξουμε, ξανακερδίσουμε τα πρότερα δικά μας,

για εκδίκηση δεν νοιαστήκαμε ποτέ,

της πατρίδας αλύγιστη πίστη,

ουρανός και θάλασσα είμαστε

κανείς, δεν στάθηκε τολμηρός, να μας αγγίξει.

_

γράφει ο Οδυσσέας Νασιόπουλος