Ξέρεις…

Άσπρο περιστέρι η καρδιά μου

θα φανεί.

Αλήθεια τι να εξηγήσω, πες μου τι;

Τι να κερδίσω απ’ το χορό;

Τα βήματα άλλωστε ξεχνώ

και τον ρυθμό.

Θυμήσου πάλι τι είναι αυτό…

Είναι δόξα της ψυχής,

που με υφαίνει.

Μήπως τον κόσμο ξεγελάσω.

Τον φτωχό να ξεπεράσω.

Πες μου τι;

Το Α Β εγώ ρωτώ.

Μέσα στο Ρ να απορώ

και να ορμώ.

Φεύγω τώρα από καιρό…

Την ιδέα προπορεύω

στου βίου τον Προκρούστη.

Να χαράξω τις επόμενες

κουκίδες στον χάρτη.

Πόσα κομπολόγια φλυαρώ

και δεν γνωρίζω.

Τον καπετάνιο θα φιμώσω.

Τα σύννεφα να λυτρώσω.

Ψηφιδωτό τούτης της ψευδαίσθησης.

Πώς να το πω…

Τι να θυμηθώ κι

από που να ξεκινήσω;

Οράματα φαινομένων

κι αυτές οι αντανακλάσεις πάλι

σκάκι παίζουν τους πύργους μας.

Πιόνια εμείς,

χαρούμενοι ταπεινοί χρηματιστές

κατά τα άλλα,

δεν μπορώ να πω…

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου