Ένα θέμα θεωρητικά απλό: πως μπορούμε να πείσουμε ένα παιδί να μην πιπιλίζει τον αντίχειρά του; Υπάρχουν απλά λόγια να του εξηγήσουμε για το «κακό» αυτής της συνήθειας;

Η συγγραφέας στήνει ένα θεατρικό παραμύθι: προσδιορίζει έναν μαγικό χώρο, και μέσα του βάζει να κινούνται καθημερινές ανθρώπινες μορφές.  Ο χώρος είναι το σχολείο, που γίνεται μαγικό, γιατί εκεί τα παιδιά πραγματοποιούν τα όνειρά τους. Η δασκάλα- μάγισσα είναι η μάνα που παρατηρεί και συμβουλεύει, η μάνα που γνωρίζει πως η δύναμή της βρίσκεται στη θέληση των παιδιών της. Τα παιδιά δεν μπορούν παρά να παίζουν τον εαυτό τους. Οι πρωταγωνιστές – παιδιά  δεν ντύνονται μεγάλοι. Δεν χρειάζονται δράκους για να παλέψουν. Βάζουν πάνω από όλα την φιλία, μοχθούν να δώσουν στο φίλο τους αυτό που έχασε: την πίστη ότι μπορεί να ζωγραφίσει το δικό του όνειρο.

Και ο Ναπολέοντας; Ο Ναπολέοντας καταφέρνει να διώξει με τη συνήθειά του να βρέχει τον αντίχειρά του και τις φοβίες της δασκάλας του.  Τον «καημό» της μάνας του. Ταυτόχρονα δίνει και σ’ εμάς την γοητεία ενός παραμυθιού που δεν χρειάζεται μάγισσες και καλές νεράιδες για να «ντύσει» μια μαγική εικόνα, να κτίσει μέσα από μια σκηνή φανταχτερή μα καθημερινή, παιδικούς χαρακτήρες που αγωνιούν, αγωνίζονται και προχωρούν.

Το παραμύθι της Σοφίας Πανίδου μας ταξιδεύει στον παιδικό κόσμο και στη μαγεία του. Αναδεικνύει  την πίστη της συγγραφέα για τη δύναμη των παιδιών.

Οι λέξεις τρέχουν σε όλες τις σελίδες δημιουργώντας χρωματιστές εικόνες. Εικόνες, που η εικονογράφος ζωντάνεψε με τον καλύτερο τρόπο.

Εκτός από τους πίνακές της που εκθέτει εδώ, η Θάλεια Θεοτοκάτου, προσθέτει στη ζωντάνια του βιβλίου πολλά επιπλέον χρώματα.

Χρώματα ανεξίτηλα, που δεν παλεύουν με τη γραφή αλλά, γραφή και εικόνες, αλληλοσυμπληρώνονται…