Οι Λευκές Σελίδες
Κατερίνα Τζωρτζακάκη

τοβιβλίο.net υποδέχεται το βιβλίο της Κατερίνας Τζωρτζακάκη ‘Οι Λευκές Σελίδες’. Μια συλλογή διηγημάτων με επίκεντρο τον άνθρωπο, γραμμένα με ωραίο λόγο που ρέει κι αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη. Δίνοντας το στίγμα σχεδόν από την αρχή σε κάθε ιστορία, προβληματίζει και θέτει ερωτήματα μέσα από αυτές που αφορούν σχεδόν όλους τους ανθρώπους, άλλους λιγότερο κι άλλους περισσότερο.

Ξεχωρίσαμε και παραθέτουμε τις πρώτες γραμμές από την ιστορία “Κλαδί Αμυγδαλιάς”:

“Στεκόταν απέναντι από ένα άδειο τελάρο και ένιωθε το μυαλό του χαμένο και άδειο. Ακουγόταν μόνο μουσική από το μικρό ραδιόφωνο στο τραπέζι του εργαστηρίου του. «Η έμπνευση είναι κάτι έξω από εσένα», του έλεγε συχνά ο δάσκαλός του. «Δεν μπορείς να τη φέρεις όσο κι αν προσπαθείς με το μυαλό. Όταν η καρδιά σου είναι γεμάτη και έτοιμη, οι πίνακές σου θα γεμίσουν χρώματα χωρίς να το καταλάβεις.» Είχε τόσο δίκιο. Αλλά εκείνος ήθελε εκείνη τη βραδιά πάση θυσία να ζωγραφίσει.”

–

Στην περίπτωση που πιο πάνω εμφανίζεται μήνυμα λάθους απλώς κάντε ανανέωση (refresh) της σελίδας ή κάντε κλικ εδώ.

–

Η συγγραφέας γράφει:

Το βιβλίο περιλαμβάνει δέκα από τα διηγήματα που δημοσιεύθηκαν στο ιστολόγιο «Ιστορίες» τον τελευταίο χρόνο.

Στο πρώτο και μεγαλύτερο, που δίνει και τον τίτλο στο βιβλίο, ένας ψυχοθεραπευτής δέχεται επίσκεψη από έναν άντρα, που θα τον κατηγορήσει για κάτι φρικτό και θα τον κάνει να επιστρέψει στο ξεκίνημά του, να θυμηθεί και να αναρωτηθεί αλλά και να ανασύρει στην επιφάνεια τις δικές του παλιές πληγές. Κάθε ψυχοθεραπευτής που έχει έναν άνθρωπο απέναντί του, που τον βοηθά να ξετυλίξει τον κόσμο του και προχωρά σιγά-σιγά μαζί του στο σκοτάδι είναι αναπόφευκτο ότι θα βρεθεί αντιμέτωπος τελικά με τον εαυτό του.

Στα υπόλοιπα διηγήματα οι ήρωες είναι άνθρωποι καθημερινοί με προβλήματα που έχουν ρίζες βαθιές στα πατρικά ή μητρικά πρόσωπα, ή δημιουργημένα από την εποχή μας, που τόσο ξαφνικά άλλαξε ή τον χρόνο ή απλώς μια πολύ κακή στιγμή. Στα στιγμιότυπα που περιγράφονται ο εαυτός τους θεριεύει, τους δυσκολεύει, από κάτι τους σταματά κι εκείνοι αναλογίζονται, θυμούνται, προσπαθούν να καταλάβουν τα λάθη και τις αδυναμίες τα δικά τους και των άλλων.  Και τελικά προχωρούν άλλοτε με ελπίδα, άλλοτε όχι, με τον έναν και μοναδικό τρόπο τους, όπως έχουν μάθει τόσα χρόνια να είναι και να υπάρχουν.

–

Δείτε εδώ το διήγημα της Κατερίνας Τζωρτζακάκη “Η επόμενη στροφή”.

–