γράφει ο Κώστας Τραχανάς

Η ομορφιά είναι δώρο του Θεού, αλλά είναι και μια ψιθυριστή κατάρα, μια απόρριψη του κόσμου, ή μια απόρριψη από τον κόσμο. Είναι κάτι πολύ μοναχικό. Η πολλή ομορφιά είναι πράγμα σπαρακτικό και δύσκολο, σαν ζωοδότης ήλιος που όταν τον κοιτάς ώρα πολλή σου καίει το βλέμμα και σε βασανίζει.

Πού κατοικεί η ομορφιά; ρωτούσαν οι φιλόσοφοι μέσα στους αιώνες. Εδώ. Εδώ, στον τόπο της Μέλισσας. Στο νησί της. Στο νησάκι της. Μικρό, απόμακρο. Τον Ταφιά.

 Η Μέλισσα ήταν η ιέρεια του μικρού νησιού. Ήταν βάσανο να την κοιτάς, γιατί ήταν πολύ όμορφη.

Γιατί την βγάλαν Μέλισσα; Γιατί ήταν γλυκιά σαν το μέλι του βουνού. Ήταν κερήθρα το σώμα της και έσταζε μεγάλες στάλες μέλι. Γιατί ήταν σαν ζωγραφιά…

Ξωτικό και νεράιδα ήταν η Μέλισσα που γεννήθηκε μια νύχτα σεισμού, μια νύχτα που έφερε τα πάνω κάτω. Η Μέλισσα ήταν ξωτικό και νεράιδα και ελαφίνα και πάνθηρας και ό,τι θες.

Μια ολόκληρη ιστορία, ένας αιώνας ζωής. Τόσες χαρές και τόσες πίκρες. Μια αληθινή ιστορία.

Η Μέλισσα και τα αδέλφια της, η ιστορία του Νίκου και του Γιάννη και όλων των υπολοίπων.

Μέλισσα. Μια γυναίκα πανέμορφη. Ένα κορίτσι όμορφο και ονειρεμένο, που είχε μια ψυχή ανθισμένη κι ένα σωρό όνειρα στο μυαλό της. Ένα πλάσμα φτιαγμένο για τη ζωή, και φτιαγμένο από ζωή.

 Η γλυκιά Μέλισσα. Πανέμορφη, σαν ξωτικό και σαν Τσιγγάνα και σαν πριγκίπισσα της Ενετίας. Δυο μάτια τσιγγάνικα… ή ενετικά.

Η Μέλισσα που θα γυρίσει κάποτε στο νησάκι της, στον Ταφιά, και εκεί ένα ψηλό, γερό, στιβαρό αγόρι, με όμορφο ανοιχτό πρόσωπο, και με δικό του καΐκι, που έχει δάκρυα στα μάτια, και πόθο στην καρδιά, πόθο σπαρακτικό και καυτό, θα την περιμένει…

Ο Γιάννης που είχε μείνει μια ζωή μαζί της. Όπως ακριβώς το ονειρευόταν από μικρός, όταν έπαιζαν στα βράχια με την Μέλισσα και βουτούσε για να της βρει το σταυρουδάκι της. Την είχε αγαπήσει πολύ. Με μια αγάπη απόλυτη, οριστική.

Μια ευτυχισμένη γυναίκα, που πέρασε καλά. Με πολλή έρωτα και πολλή αγάπη. Αλλά βέβαια ποτέ της δεν ξέχασε και τον Νίκο, τον είχε αγαπήσει, παρ΄ όλα όσα έγιναν…

Η ζωή, η ελπίδα, ο πόθος, τα πάθη, τα όνειρα, οι εφιάλτες, η θλίψη, η πίκρα, η δειλία, ο φόβος, η ησυχία, η βροχή, η φωτιά, οι φλόγες, το νερό, το κακό, η μοναξιά, η λησμονιά, η φυγή, η εκδίκηση, η ζήλια, ο φθόνος, ο χαλασμός, η θυσία, η αγάπη, η χαρά, η μοίρα, η κατάρα, η αρρώστια, το χτικιό, η σήψη, το στίγμα, το σημάδι, η υπογραφή, η κόκκινη ελιά στον λαιμό, η τρέλα, η φρίκη, η φρικτή κληρονομιά, η τραγωδία, το αίμα, το βρώμικο αίμα, το λεόντειο πρόσωπο, τα άλικα σημάδια, το ματωμένο σεντόνι, η ωραία και το τέρας, οι δεσμοί με την γη, οι δεσμοί με τους ανθρώπους, ο γκρεμός, η θάλασσα, τα βράχια, ο τόπος εκτελέσεων και θυσιών, το εξιλαστήριο θύμα, τα μικρά ή μεγάλα τραύματα, το κραχ, η τζαζ, η Ορλεάνη, ο γέρο σαμάνος, τα ξόρκια, η μαγεία, η προφητεία, η ταβέρνα, ο φάρος, ο φάρος της Λευκάτα, το Σάλτο, το Σάλτο της Σαπφώς, ο Εγκέλαδος, η μυρωδιά του θανάτου, το τέλος, το γιατί, το νησί, η βάρκα, το κάστρο, ο γενέθλιος τόπος, η παιδική ηλικία, το βλέμμα των άλλων, οι τέσσερες εποχές της Μέλισσας…

Ένα πολύ καλό βιβλίο πάνω στο όνειρο και τη ματαίωσή του, πάνω στην ομορφιά και την αρρώστια, πάνω στον απόλυτο έρωτα και την ολοκληρωτική μοναξιά.